تو نظر کرده ی مخصوص خدایی آقا

تو نظر کرده ی مخصوص خدایی آقا
نقطه ی واسطه ی خلقت مایی آقا

پدر خاک! قدمهای تو یادم بوده
خاک نعلین شما در گل “آدم” بوده

اینچنین محضرتان شور و شعف را عشق است
راه رفتن وسط صحن نجف را عشق است

روبروی حرمت دین و دلم را دادم
دست من نیست اگر سجده کنان افتادم ؛

من به پابوسی دربار تو عادت دارم
و به اولاد شما سخت ارادت دارم

ای به قربان تو و شور و دم و همهمه ات
جان من خاک کف پای تو و فاطمه ات…

شکر از گوشه ی لبهای تو خوردن دارد
و به روح تو قسم…پای تو مردن دارد