در سکوتِ برفِ نرم،

در سکوتِ برفِ نرم،
زمستان امسالِ دلم،
نه سرما، که گرمایِ خاطره‌هاست.
بادِ سردِ دی‌ماه،
برگ‌هایِ زردِ پاییز را برد،
و من ماندم با فنجانِ چایِ داغ،
و نجواهایی از تو که در گوشِ باد گم شد.
شب‌ها، ستاره‌ها یخ می‌زنند،
و ماه، نقره‌ایِ غمگین،
داستانِ عشقی را زمزمه می‌کند
که در آستانه‌یِ بهار،
ذوب خواهد شد.
زمستانِ امسال،
آموزگارِ صبر است؛
می‌گوید: هر برفی،
رودی‌ست که به دریا می‌رسد.

و من، در آغوشِ اینِ سرما،
منتظرِ شکوفه‌هایِ بهاری‌ام. 🌨️❄️