پارت ۷۰

ویدیو قطع شد. سکوت اتاق مثل یه پتک روی سرمون فرود اومد. یه برادر دوقلو. یه همزاد. من تو این دنیا تنها نبودم.

تهیونگ از پنجره فاصله گرفت. به سمت لپ‌تاپ اومد.
& یه فایل دیگه هم هست. چکش می‌کنم.

ماوس رو حرکت داد. یه عکس باز شد. عکس یه پسر بچه‌ی چند ماهه بود. دقیقاً شبیه عکس‌های بچگی خودم. ولی پشت عکس یه نوشته‌ی تایپ‌شده بود: «پروژه‌ی سایه. تحت نظر ژان وی.» ولی هیچ آدرسی نبود. هیچ سرنخی از اینکه اون پسر الان کجاست.

· پ... پروژه‌ی سایه؟ یعنی چی؟

¢ یعنی ژان وی اون بچه رو نکشته. بزرگش کرده. و حالا... حالا ازش یه سلاح ساخته.

& پس باید پیداش کنیم. قبل از اینکه ژان وی ازش استفاده کنه.
¢ ولی پیدا کردنش آسون نیست. اگه ژان وی سال‌هاست که مخفیانه بزرگش کرده، حتماً تو یه جای خیلی امن نگهش داشته. ما باید اطلاعات جمع کنیم.

تهیونگ به من نگاه کرد.
& فعلاً باید از این عمارت بریم. اینجا امن نیست.

---

شب بود. برگشتیم به عمارت من تو اتاقم نشسته بودم. به عکس اون پسر بچه نگاه می‌کردم. یه برادر. که شبیه منه. که شاید الان زندانیه. یا شاید... شاید به یه هیولا تبدیل شده.

صدای در زدن اومد. تهیونگ وارد شد. با یه لیوان آب. گذاشتش روی میز.
& هنوز بیداری.

· ت... تهیونگ. اگه اون برادرم... اگه اون آدم بدی شده باشه چی؟

& اون هنوز برادرته. مهم نیست چی شده.

· م... من می‌ترسم. نه از ژان وی. از این که بفهمم خونواده‌م چی شدن.

تهیونگ بلند شد. اومد سمت تخت. کنارم نشست. دستش رو گذاشت روی دستم. سرد بود. ولی محکم.
& هر چی که باشه، با هم روبرو می‌شیم. حتی اگه اون برادرت بخواد بهت آسیب بزنه، من نمی‌ذارم