بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
مرگ خوب، چونان تسلیم محض است. اعلام عدم نیازبه چیزهاست.آن بر مرکزیت وجود خویش قائم شدن است. یک عروج فرشته‌ گون است. سالک فرزانه آن را بارها در همین دنیا تمرین می‌کند.
پذیرش مرگ، زیبایی زندگی : با پذیرش مرگ، زندگی زیباتر و لطیف تر می شود. با نپذیرفتن آن، نه تنها چیزی حل نمی شود بلکه زندگی بیش از پیش از ترس و تشویش و اضطراب پر می گردد. پذیرش مرگ و مراقبه بر آن، امری خردمندانه و کاربردی است. زیرا تو تنها با پذیرش فهیمانه مرگ است که به زیبایی از آن عبور خواهی کرد… می دانی نشانه بارز اولیاء خدا در قرآن کدام است؟!؛ تمنّای موت! …فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ - اگر راست می گویید که از میان مردمان فقط شما اولیاء خدا هستید پس مرگ را به تمنا بخواهید!(سوره جمعه بخشی از آیه 6)
آن که فقط ادعای دوستیِ خدا را دارد به قطع در این امتحان رد می شود. گذر از این امتحان، ملاک شناخت دوستان خداست. آنها همواره آماده اند تا آخرین حجابِ مابین خود و محبوب را آگاهانه و به زیبایی بر کشند. بدان که دوستان خدا را به زور به طرف مرگ نمی برند، آنان با روح و جانشان به آنسو کشیده می شوند.
تحویل آگاهی به گاه مرگ :از منظری می توان گفت که بشر بین دو جهان موازی؛ یعنی مابین جهان دانش ذهنی و جهان حیات عینی قرار دارد. این دو جهان چنان نزدیک به هم اند که به تمثیل شاید به قدر یک الکترون- و حتی کمتر- فاصله داشته باشند.
بشر از میوه درخت دانش خورد و وارد حوزه خوب و بدهای ذهنی شد، پس از بهشت بیرونش انداختند تا مبادا از میوه درخت دیگر یعنی حیات هم بخورد و جاودانه گردد. زیرا او تزکیه نشده است. انسانِ تاریکی که اکنون چاقوی قضاوت ذهن را هم در دست دارد! و این بسی خطر ناک است!
درخت حیات راه به جاودانگی دارد و انسانی که پر از دانش شر و تاریکی شده، موجودی مخرب است و نباید جاودانه گردد. و از این روست که به گاه مرگ، آگاهی اش را می ستانند. آن که بخواهد به قلمرو حیات برود، باید آگاهی های ذهنی اش را تحویل دهد. و مرگ این کار را می کند. مرگ بلعنده این آگاهی است. همه جز قلیلی آگاهی هایشان را با مرگ تحویل می دهند و به قول قرآن -لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا -(سوره مائده بخشی از آیه 104) می شوند. تنها معدودی از تزکیه شدگانِ واصِل به حق اند که از هر دو قلمرو آگاهی و حیات به و فور برخور دارند.
اینان کسانی اند که از همینجا و آن به آن، آگاهی های ذهنی شان را تحویل داده و خود را با هر بازدمی خالی می کنند تا از اسارت هر ذهنیتی رها باشند.(ادامه دارد...)