(پارت ۲)**

(پارت ۲)**

همین که از خونه بیرون رفتم، بارون شروع به باریدن کرد. انگار آسمون هم حال دل منو فهمیده بود. قطره‌های بارون موهامو خیس کرده بود، ولی برام مهم نبود… چون قلبم دیگه هیچ حسی نداشت.

چرا این‌جوری شد؟ من جلوی خانوادم وایسادم تا با یونگی ازدواج کنم، همه چیزو به خاطرش تغییر دادم… و حالا؟ حالا می‌گه ازم بدش میاد؟!

**ویو یونگی:**
عصبانی بودم… همه‌ی عصبانیت رو سر بورام خالی کردم. اون هیچ گناهی نداشت، فقط یکم توجه می‌خواست… فقط همین. ولی من اون‌قدر توی فشار بودم که نفهمیدم چی گفتم.

**چندین ساعت بعد:**
بورام ساعت چهار از خونه رفت، ولی حالا ساعت یک شبه و هنوز برنگشته. نگرانی مثل یه زنگ خطر توی ذهنم بلند شد. از جا بلند شدم تا برم دنبالش که یه دفعه صدای کلید روی در اومد…

رفتم سمت در، قلبم داشت تند می‌زد. وقتی بورام رو دیدم، زیر چشماش قرمز بود، چشماش پف کرده و لباساش خیس…

یونگی: بورام، کجا بودی؟
بورام: به تو ربطی نداره. (خیلی سرد)
یونگی: خیلی هم به من ربط داره! من شوهرتم. (کمی بلندتر)
بورام: شوهری که از زنش متنفره، اسمش رو نمی‌شه گذاشت شوهر. (با داد و گریه)
یونگی: بورام، من اون موقع واقعاً عصبانی بودم و سر تو خالی کردم… ببخشید.
بورام: ببین، یونگی… من از صبح زود تا شب توی خونه تنهام. نه توجهی، نه هیچی. تو هم که اجازه نمی‌دی برم بیرون، بعدم از سرکار میای و همه‌ی عصبانیتت رو سر من خالی می‌کنی. مگه من چه گناهی کردم؟! (با بغض)
یونگی: بورام، گوش کن…
بورام: دیگه دلیلت مهم نیست.

بورام از کنار یونگی رد شد و مستقیم رفت داخل اتاق مشترکشون. یک‌راست به سمت حمام…

---