بسم الله الرحمن الرحیم

20 - هرگز، بلکه شما (کافران لجوج) تمام دنیای نقد عاجل را دوست دارید.

21 - و به کلی کار آخرت را واگذارید.

22 - آن روز رخسار طایفه‌ای (از شادی) بر افروخته و نورانی است.

23 - و به چشم قلب جمال حق را مشاهده می‌کنند.

24 - و رخسار گروهی دیگر عبوس و غمگین است.

25 - که می‌دانند حادثه ناگواری در پیش است که پشت آنها را می‌شکند.

26 - چنین نیست (که منکران قیامت پنداشتند. باش تا) آن گاه که جانشان به گلو رسد.

27 - و (اهلش) گویند: کیست که چاره درد این بیمار تواند کرد؟

28 - و بیمار خود یقین به مفارقت از دنیا کند (که ملک موت را به چشم ببیند).

29 - و ساقهای پا (از شدت غم عقبی و حسرت دنیا) به هم در پیچد.

30 - در آن روز خلق را به سوی خدا خواهند کشید.

31 - پس (آن روز وای بر آن که چون ابو جهل) حق را تصدیق نکرد و نماز (و طاعتش) بجا نیاورد.

32 - بلکه (خدا را) تکذیب کرد و (از حکمش) رو بگردانید.

33 - و آن گاه با تکبر و نخوت به سوی اهل خویش روی آورد.

34 - (به وی خطاب شود) وای (بر زندگی) و (صد) وای بر (مرگ) تو.

35 - پس (از مرگ هم) وای (بر برزخ) و (صد) وای بر (روز محشر) تو.

36 - آیا آدمی می‌پندارد که او را مهمل (از تکلیف و ثواب و عقاب) گذارند (و غرضی در خلقتش منظور ندارند).

37 - آیا آدمی قطره آب نطفه نبود که (در رحم) ریزند؟

38 - و پس از نطفه خون بسته شد و آن گاه (خدایش به این صورت زیبای حیرت انگیز) آفرید و آراسته ساخت.

39 - پس آن گاه از او دو صنف نر و ماده پدید آورد.

40 - آیا چنین خدای (با قدرت و حکمت) باز نتواند مردگان را زنده گرداند؟



1 - آیا بر انسان روزگارانی نگذشت که چیزی هیچ لایق ذکر نبود؟

2 - ما انسان را از آب نطفه مختلط (بی حس و شعور) خلق کردیم و او را می‌آزماییم و بدین سبب دارای قوای چشم و گوش (و مشاعر و عقل و هوش) گردانیدیم.

3 - ما به حقیقت راه (حق و باطل) را به او نمودیم حال خواهد (هدایت پذیرد و) شکر (این نعمت) گوید و خواهد (آن نعمت را) کفران کند.

4 - ما برای (کیفر) کافران غل و زنجیرها و آتش سوزان مهیّا ساخته‌ایم.

5 - نکوکاران عالم (که در این آیه حضرت علی و فاطمه و حسنین علیهم السّلام و شیعیانشان به اجماع خاصّه و اخبار عامّه مقصودند) در بهشت از جام شرابی نوشند که طبعش (در لطف و رنگ و بوی) کافور است.