تاریخ کوتاه ایران و جهان - 1001

تاریخ کوتاه ایران و جهان - 1001
_________________________________
ایرانی‌تبارها ، همواره رویکردی «پدا نگارگان‌شکنی» (ضد شمایل‌شکنی) داشته‌اند ؛ و از همان آغاز ، بوارونهء (برعکس) سامی‌تبارها (ابراهیم و فرزندان و نوادگان اسحاق) و عرب‌ها ، مردمانی هنرمند ، زیبائی‌دوست ، نگارگر (نقاش) ، تندیسگر (مجسمه‌ساز) ، و آهنگساز بوده‌اند ؛ و همچنین از تندیس‌ها ، بهره‌برداری مینوئی (معنائی) میکرده‌اند . در گسترده‌گوئی (توضیح) این بهره‌برداری مینوئی ایرانی‌تبارها از تندیس‌ها ، باید بگویم:

گرچه «خدا» ، از دید مزدا یسنائی‌ها ، «سازوکار خودبازترازساز سرشت» (مکانیزم خوددوباره‌متعادل‌ساز طبیعت» است (1) ؛ ولی «ابراهیم» ، که بمانند دیگر «سامی‌تبارها» ، دشمن «ایرانی‌تبارها» بود ؛ ادعا کرد که «ایرانی‌تبارها» تندیس‌هائی (مجسمه‌هائی) را به‌سرنام (بعنوان) خدایان خود ، میپرستند ؛ ولی باید گفت که هریک از این تندیس‌ها ، نشانه‌ای (آرمی) برای یکی از گروه‌های چندگانهء «فرمان‌های (احکام) دینی» «مزدا یسنا» بوده است . در این باره ، گسترده‌گوئی میکنم (توضیح میدهم):


امروزه مسلمانان ، اگر دربارهء «فرمان‌های (احکام) دینی» ، پرسشی داشته باشند ؛ نوشتار (کتاب) «توضیح ‌المسائل» خودشان را باز می کنند ، و پاسخ آن پرسش خودشان را می خوانند ، و سپس برپایهء دستوراتی که در «توضیح ‌المسائل» خوانده اند ، کنش (عمل) می کنند . هر نوشتار (کتاب) «توضیح ‌المسائل» ، دارای چندین بخش‌ (فصل) میباشد ؛ و هرکدام از این بخش‌ها‌ (فصل‌ها) ، ویژهء (مخصوص) یکی از چندین گروه « فرمان‌های (احکام) دینی» ، مانند «احکام طهارت» ، «احکام خرید و فروش» ، «احکام نکاح» ، «احکام طلاق» ، «احکام اجاره» ، میباشد ؛ و در آغاز هر بخشی (فصلی) ، نام آن بخش (فصل) ، چاپ شده است . پس دین‌شناسان (روحانیون) مسلمان ، از راه چاپ «توضیح ‌المسائل» و فروش آن به مردم ، با مسلمانان ، رهمندی (ارتباط) بایدی (لازم) را برپا (برقرار) میکنند.

ولی در سال 3000 پیشازادروز (قبل‌میلاد) ، که ریخت پیشرفته‌تر «دین مزدا یسنا» پدید آمد (1)(2) ، هنوز «فن نوشتن» نوآوری نشده بود ، پایابراین (بنابراین) ، موبدان (روحانیون) دین «مزدا یسنا» ، روشی را نوآوری کردند که بشود با آن ، رهمندی (ارتباط) میان موبدان (روحانیون) «مزدا یسنا» و پیروان خودشان را ، بهتر برپا (برقرار) بکنند . موبدان ، در این روش ، برای هر گروه از «فرمان‌های (احکام) دینی» ، یک تندیس (مجسمه) ویژه ساختند ، و این تندیس‌ها را در «نیایشگاه» گذاشتند ؛ و پایابراین (بنابراین) ، کسانی که دربارهء یکی از «فرمانهای (احکام) دینی» ، پرسشی داشتند ، به «نیایشگاه» میرفتند و در کنار تندیس رهمند (مرتبط) با پرسش خودشان می ایستادند . موبدی که در «نیایشگاه» بود ، به کنار تندیسی می رفت ، که مردم بیشتری در جلوی آن ایستاده بودند ؛ و سپس ، به پرسش‌های آنها پاسخ می‌داد ؛ و به این شیوه ، رهمندی (ارتباط) پیروان دین «مزدا یسنا» با دین‌شناسانشان (روحانیونشان) ، برپا (برقرار) می‌شد ؛ و مردم ، پاسخ پرسش‌های خود ، دربارهء «فرمانهای (احکام) دینی» را می یافتند و میرفتند تا آن دستورات دینی را به کنش (اجرا) در آورند.


پس از اینکه در سال 2000 پیشازادروز (قبل‌میلاد) ، ایرانی‌تبارها ، یا همان «ایلامیان و سومریان» ، برای نخستین بار در تاریخ ، «فن نوشتن» را نوآوری کردند ؛ و پس از اینکه 290 سال از این نوآوری شدن «فن نوشتن» گذشت ، «زرتشت» در سال 1710 پیشازادروز (قبل‌میلاد) ؛ «تندیس‌ها» را از دین «مزدا یسنا» کنار گذاشت ، و بجای این تندیس‌ها ، بکار گرفتن پهنک‌هائی (الواحی) سفالی ، که بر روی هریک از آنها ، نام یک گروه از «دستورات (احکام) دینی» نوشته شده بود را ، آغاز کرد.

(1) https://m.wisgoon.com/pin/31710857
(2) ریخت نخستین دین «مزدا یسنا» ، در پیرامون (در حدود) سال 11000 پیشازادروز (قبل‌میلاد) که تپه‌آسیابی‌ها ، فن‌شناسی نوسنگی را نوآوری کردند ، آغاز گردید ؛ ولی این دین ، هر از چند گاهی ، پیشرفت میکرد و بیکاست‌تر (کامل‌تر) میشد.