.

.



عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم
از بدو تولد ، همه از اهل قبوریم

انگار که دنیا ز ازل خانه ی ما نیست
یک کوچه یتنگ ست که درحال عبوریم

یک عده که راضی به رضای خودمانیم
یک عده دگر دیو صفت درپی حوریم

یک جمع به دنبال رسیدن به حقیقت
نزدیک به آنیم و خود آنیم و چه دوریم

یک جمع دگر در به در نور هدایت
غافل شده ازخویش که ذاتا همه نوریم

دیریست که از منتظرانیم و صدافسوس
غایب خودمانیم و به دنبال ظهوریم

حاضرنه حضورست وحصول ست،شعورست
با چشم نبین ، دل بگشا ما همه کوریم

آزاد ترین مردم دربند جهانیم ... !
از دور عقابیم و به زنجیر چوموریم

زندانیه باور شده ایم از سر ایمان
بیچاره ترین نوع ز انسان غیوریم

شب بود وقرار آنکه به صبحش برسانیم
شب رفت,ولی ماهمه در خواب سموریم

من در عجبم زین همه اعجاز که هرگز
ایوب ندیدیم و چو ایوب صبوریم



.