عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم

عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم
از بدو تولد همه از اهل قبوریم

انگار که دنیا ز ازل خانه ی ما نیست
یک کوچه ی تنگ است که در حال عبوریم

یک عده که راضی به رضای خودمانیم
یک عده دگر دیو صفت درپی حوریم

یک جمع به دنبال رسیدن به حقیقت
نزدیک به آنیم و خود آنیم و چه دوریم

یک جمع دگر دربدر نور هدایت
غافل شده از خویش که ذاتا همه نوریم

دیریست که از منتظرانیم و صد افسوس
غایب خودمانیم و به دنبال ظهوریم

حاضر نه، حضور است و حصول است و شعور است
با چشم نبین، دل بگشا ما همه کوریم

آزاد ترین مردم دربند جهانیم
از دور عقابیم و به زنجیر چو موریم

زندانی باور شده ایم از سر ایمان
بیچاره ترین نوع ز انسان غیوریم

شب بود و قرار آنکه به صبحش برسانیم
شب رفت ولی ما همه در خواب سموریم

من در عجبم زین همه اعجاز که هرگز
ایوب ندیدیم و چو ایوب صبوریم