عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم

عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم
از بدو تولد همه از اهل قبوریم

انگار که دنیا ز ازل خانه ی ما نیست
یک کوچه ی تنگ است که در حال عبوریم

یک عده که راضی به رضای خودمانیم
یک عده دگر دیو صفت درپی حوریم

یک جمع به دنبال رسیدن به حقیقت
نزدیک به آنیم وخود آنیم و چه دوریم

یک جمع دگر دربه در نور هدایت
غافل شده ازخویش که ذاتا همه نوریم

دیریست که از منتظرانیم و صدافسوس
غایب خودمانیم و به دنبال ظهوریم

حاضرنه حضوراست وحصول است,شعور است
با چشم نبین,دل بگشا ما همه کوریم

آزاد ترین مردم دربند جهانیم !

کپی برداری از متون زیبای دوستان است که به دلیل زیبایی ان را منتشر نمودم