باکودکو باکوگو و میدوریا
شیگاراکی: (در حالی که باکوگو را به دیوار میچسباند)
"همینه؟ همون پسرِ لوس که فکر میکرد بالای دنیاست؟ دِکُو حداقل تو بیهوشی هم نالهاش به آسمون میرسه، ولی تو... تو حتی ارزش خفه شدن رو هم نداری."
(ناگهان صدای زنجیرها میآید. میدوریا انگشتش را تکان میدهد – تقریباً نامحسوس. باکوگو متوجه میشود: زخم سر میدوریا درخشان شده، گویی "وان فور آل" دارد از طریق *خون* او نشت میکند!)
باکوگو: (فریاد میزند، با آخرین نیرو)
"دِکُو! اگه میشنوی... *پاشو*! پاشو که بگی منو ببخش!"
(همزمان، اوراراکا و تودوروکی از پشت حمله میکنند. زنجیرها ترک برمیدارند. میدوریا چشمهایش نیمهباز میشود، اما فقط تصویر محوِ باکوگو را میبیند که به سمتش میدود...)
میدوریا: (در ذهنش، صدایی ضعیف)
*کاتسکی... چرا حالا؟ چرا وقتی دیر کردی...*
(باکوگو او را از زنجیرها رها میکند. دستش را روی زخم سر میدوریا میفشارد – اولین تماسِ عمدیِ آنها در سالها. خونِ میدوریا با جرقههای باکوگو میسوزد و نوری بنفش ایجاد میکند.)
باکوگو: (با چشمانی که برای اولین بار نمناک است)
"گوش کن... اگه نمیتونی ببخشی، حداقل بذار ثابت کنم. ثابت کنم من اون خرِ خودخواهِ قدیمی نیستم..."
(میدوریا دوباره بیهوش میشود. باکوگو او را به دوش میکشد و با آخرین نیرو از میان آوار فرار میکند. پشت سرشان، لیگ شیاطین در گردوغبار ناپدید میشوند...)
پایان پارت ششم با تصویر:
- در خوابگاه: میدوریا روی تخت بیمارستان، دستش بیاختیار به سمت مهرهٔ ققنوس روی میز دراز شده.
- در راهرو: باکوگو، با دستان باندپیچیشده، به دیوار تکیه داده و به صدای ضربان قلبِ مونیتورها گوش میکند.
- آخرین فریم: سایهٔ دستان آنها روی دیوار – نزدیک، اما هنوز جدا.
"همینه؟ همون پسرِ لوس که فکر میکرد بالای دنیاست؟ دِکُو حداقل تو بیهوشی هم نالهاش به آسمون میرسه، ولی تو... تو حتی ارزش خفه شدن رو هم نداری."
(ناگهان صدای زنجیرها میآید. میدوریا انگشتش را تکان میدهد – تقریباً نامحسوس. باکوگو متوجه میشود: زخم سر میدوریا درخشان شده، گویی "وان فور آل" دارد از طریق *خون* او نشت میکند!)
باکوگو: (فریاد میزند، با آخرین نیرو)
"دِکُو! اگه میشنوی... *پاشو*! پاشو که بگی منو ببخش!"
(همزمان، اوراراکا و تودوروکی از پشت حمله میکنند. زنجیرها ترک برمیدارند. میدوریا چشمهایش نیمهباز میشود، اما فقط تصویر محوِ باکوگو را میبیند که به سمتش میدود...)
میدوریا: (در ذهنش، صدایی ضعیف)
*کاتسکی... چرا حالا؟ چرا وقتی دیر کردی...*
(باکوگو او را از زنجیرها رها میکند. دستش را روی زخم سر میدوریا میفشارد – اولین تماسِ عمدیِ آنها در سالها. خونِ میدوریا با جرقههای باکوگو میسوزد و نوری بنفش ایجاد میکند.)
باکوگو: (با چشمانی که برای اولین بار نمناک است)
"گوش کن... اگه نمیتونی ببخشی، حداقل بذار ثابت کنم. ثابت کنم من اون خرِ خودخواهِ قدیمی نیستم..."
(میدوریا دوباره بیهوش میشود. باکوگو او را به دوش میکشد و با آخرین نیرو از میان آوار فرار میکند. پشت سرشان، لیگ شیاطین در گردوغبار ناپدید میشوند...)
پایان پارت ششم با تصویر:
- در خوابگاه: میدوریا روی تخت بیمارستان، دستش بیاختیار به سمت مهرهٔ ققنوس روی میز دراز شده.
- در راهرو: باکوگو، با دستان باندپیچیشده، به دیوار تکیه داده و به صدای ضربان قلبِ مونیتورها گوش میکند.
- آخرین فریم: سایهٔ دستان آنها روی دیوار – نزدیک، اما هنوز جدا.
- ۱۲.۹k
- ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط