یک روزی پاک کن برمیدارم و تمام این مرزها و خط کشیها را از

یک روزی پاک کن برمیدارم و تمام این مرزها و خط کشیها را از ذهن خودم پاک میکنم؛
یک روزی قلم قرمز میکشم روی همه ی آنچه فرهنگ و جامعه و سنت به من آموخته اند؛
یک روزی پشت پا میزنم به همه ی این دسته بندیها که ما را در حصار میکشد:
من داخل و تو خارج،
من سفید و تو سیاه،
من دیندار و تو بی دین،
من نجیب و تو نانجیب،
من آریایی و تو عرب،
من مدرن و تو سنتی،
من خدا باور و تو بی خدا،
من شیعه و تو سنی،
من مسلمان و تو بهایی،
من....و تو...؛
یک روزی پاک کن بر میدارم و همه این مرزها را پاک میکنم،
همه آنچه بین من و تو ایستاده تا نگذارد من با همه وجود، تو را با همه وجود در آغوش کشم!
یک روزی در خیابانهای این جهان راه می افتم و به خود میگویم همه جهان وطن من است،
آنگاه مسیح وار ناهنجاران را عشق خواهم بخشید و منصوروار به پای سفره ی جذامیان روزه خواهم شکست.
یک روزی یاد خواهم گرفت که هستی را بالاتر از همه این مرزها و خط کشیها نگاه کنم و آدمها را فارغ از تاریخ و جغرافیا و مذهب دوست بدارم.
یک روزی پاک کن برمیدارم و همه ی خطهای کشیده شده به دور عشق را پاک خواهم کرد.
آنگاه خواهم دانست که درمان همه ی زخم ها عشق است ...
عشقِ بی حساب ...