نمیبخشمت p.14

و ایتاچی... هنوز نمی‌توانستم ببخشمش. حتی نمی‌دانست زنده‌ام. خودم از اوبیتو خواسته بودم این راز را نگه دارد. نمی‌خواستم دنبالم بگردد. نمی‌خواستم ترحم را در چشمانش ببینم، یا بدتر، آن آرامش سرد و آزاردهنده‌ای که هنگام انجام "کار درست" داشت. اما در همان حال، از اوبیتو خواسته بودم مرا در جریان اخبارش بگذارد. شاید بیمارگونه بود، اما نمی‌توانستم از او دل بکنم. از صمیم قلب، هنوز هم عاشقش بودم. عشقی که حالا با تلخی و خشم گره خورده بود. او به راحتی قولش را به من شکسته بود، اعتمادم را له کرده بود. و هر بار که به او فکر می‌کردم، نمی‌توانستم آن بی‌میلیِ عمیقی که مثل سد آهنین مانعم می‌شد را بشکنم. پس فاصله‌ام را حفظ کردم و زندگی جدیدم را ساختم.
من تنها نبودم دوستانی داشتم اما هیچ کدام از آنها قابل مقایسه با آنچه من و ایتاچی داشتیم نبودند من هم دنبالش نبودم و منتظرش نبودم.

همانطور که روی لبه ایوان چوبی کلبه‌ام نشسته بودم و طومار مأموریت بعدی را بازخوانی می‌کردم، صدای تق تق آشنایی از پشت بام شنیدم. صدای گام‌های اوبیتو.


_ پنجمین سالگرد مرگت، ایتاچی هنوز برای تو سوگواری میکند.

و من هم برای او سوگواری میکنم.

_ ماموریت بعدی ات کجاست؟»

«مه پنهان. یه جنایتکار درجه S.»

_ «وقت داری قبلش یه دور تمرین رزمی باهم داشته باشیم؟»

بلند شدم و طومار را در جیبم گذاشتم. لبخند نازکی زدم: «آره.»

---

کیسامه شمشیر غول‌پیکرش ، سامهادا را با یک حرکت نرم روی زمین سنگی تکیه داد و با لبخند به سمت سرزمین مادری قدیمی اش گفت خیلی وقت پیش بود که پا به این سرزمین گذاشتم.

آنها در مرز سرزمین آب بودند، جایی که مه غلیظ مثل موجودی زنده نفس می‌کشید و همه‌جا را با پرده‌ای سفید می‌پوشاند. مأموریتشان شکار یک جنایتکار درجه S از سرزمین آب بود، کسی که مثل کیسامه زمانی عضو هفت شمشیرزن افسانه‌ای بود و جایزه بزرگی برای سرش تعیین شده بود. آخرین اطلاعات از حضور او در حومه روستای مه پنهان حکایت داشت.

ایتاچی در حالی که به سمت مه پیش می‌رفتند، با لحن آرام همیشگی‌اش گفت: «هدفمون اینه که با کمترین دردسر ممکن کار رو تموم کنیم، کیسامه . درگیری مستقیم رو تا حد امکان محدود می‌کنیم.»

وارد محدوده خشکی شدند و شروع به دویدن از روی شاخه‌های خیس درختان کردند، سایه‌هایی بی‌صدا میان مه ... حدود چهار ساعت تا دهکده اصلی مه پنهان فاصله داشتند.

همانطور که از یک دکه کوچک کنار راه عبور می‌کردند، کیسامه مکثی کرد و دو سیخ دانگوی سه‌رنگ خرید.
یکی را سمت ایتاچی گرفت. ایتاچی با نگاهی که برای اولین بار در آن روز کمی گرما داشت، آن را گرفت.
هر وقت در روستاهای بزرگ بودند، برای ارضای ذائقه همیشه شیرین ایتاچی دانگو می‌خریدند و نوبتی پولش را حساب می‌کردند.

کیسامه اولین گلوله خمیری و شیرین را در لپی گذاشت .
در حالی که می‌جوید، گفت:« بریم کنار دریاچه یه سری بزنیم؟»

دریاچه‌ای آرام در حومه روستا بود. منطقه‌ای تقریباً نیمه‌متروک، درست همان جایی که طبق اطلاعاتشان هدف در آن پنهان شده بود. پیاده به آنجا رفتند، در ساحل ایستادند و به سطح بی‌حرکت و آینه‌گون آب که مه رقیقی روی آن در رقص بود، خیره شدند.

ایتاچی سکوت را شکست:
« او استعداد زیادی تو تکنیک‌های عنصر آب داره. اینبار رهبری حمله با تو کیسامه. من پوشش میدم .»
ایتاچی به توانایی شریکش اعتماد زیادی داشت.

کیسامه پوزخندی زد و دسته سامه‌هادا را محکمتر گرفت: «اوه، بذارش به عهده من. حسابی باهاش خوش می‌گذرونم.»

---

نه... این غیر ممکنه. قرار نیست این اتفاق بیفته. اوبیتو گفت موفق می‌شه، نباید اینطوری می‌شد...

از بین فک قفل شدم زمزمه کردم :
«اوبيتو...» [ مدیونین اگه فکر کنین شیسویی فوش بلده ]

کنار همان دریاچه، در حومه مه ، پشت یک صخره پنهان شده بودم. چاکرایم را آنقدر فشرده در درونم حبس کرده بودم که حتی یک نینجای حسگر درجه یک هم نمی‌توانست حضورم را تشخیص دهد. اما او آنجا بود. درست روبرویم. مردی که نمی‌توانستم ببخشمش، اما هنوز و همیشه، همه چیز من بود. حتی ذره‌ای از وجودم نبود که به او تعلق نداشته باشد.

اوبیتو، لعنت به تو. تو می‌دانستی این مأموریت چیه و این کار رو کردی. عمداً من رو فرستادی اینجا.