زیر سایه جئون

زیر سایه جئون

---

پارت ۲۶ –

بارون شدیدی می‌بارید. نور چراغ‌های ویلا تو مه گم شده بود. من رو به پنجره ایستاده بودم، لباسم خیس از عرق بود نه بارون، چون می‌دونستم… امشب شب انتخاب بود.

یه‌هو، برق قطع شد.

همه‌چی تاریک شد. تنها صدایی که می‌اومد، صدای شرشر بارون بود و بعد…

صدای شلیک.

قبل از اینکه بفهمم چی شده، محافظی که پشت در بود نقش زمین شد. نفس تو سینه‌م حبس شد. اسلحه‌مو برداشتم.

در آروم باز شد…

و کسی که وارد شد، نه اون زن بود…
نه یه دشمن جدید…
بلکه اون بود. JK.

چشماش تاریک‌تر از همیشه، خیس، عصبانی، زخمی… و عاشق.

ـ تو رو اینجا چی می‌کشونه JK؟
صداش خشن و بم بود.
ـ تو.

دست‌هام لرزید.
ـ می‌دونستم پیدام می‌کنی.
ـ پس چرا رفتی؟ چرا به من نگفتی؟ چرا گذاشتی فکر کنم همه‌چی تموم شده؟

لب‌هام لرزید. اشکام پایین اومد.
ـ چون نمی‌خواستم باعث ضعفتم باشم. چون نمی‌خواستم همیشه پشتت پنهون بمونم…

نزدیکم اومد. خیلی نزدیک.
ـ تو هیچ‌وقت ضعف من نبودی… تو همونی هستی که منو قوی‌تر کرد.

نفس‌هام به تندی بالا و پایین می‌رفت.
ـ اگه برگردم، دیگه نمی‌خوام فقط نقش یه زن توی قصر تو باشم. می‌خوام کنار تو باشم… نه پشتت.

لبخند زد.
ـ پس برگرد… ولی نه فقط کنار من… با من بجنگ.

اون شب، من و JK، وسط اون بارون و تاریکی، دستامون رو تو هم گره زدیم. نه به عنوان زن و شوهر… بلکه به عنوان دو یاغی، با یه هدف.


---