: مادرت را ببوس،پایش را ببوس،تا به گریه بیافتد،وقتی گریه

: مادرت را ببوس،پایش را ببوس،تا به گریه بیافتد،وقتی گریه افتاد،خودت هم به گریه می افتی،آن وقت کارت روی غلتک می افتد و همه درهایی را که به روی خود بسته ای،خدا باز می کند.این که فرمود بهشت زیر پای مادر است یعنی تواضع کن.نکند حق انها را تضییع کنی که راهت بسته می شود،اگر زنده اند یا مرده،هر طور که می توانی انها را از خودت راضی کن.مادرتان را ببوسید،به پای او بوسه بزنید.وقتی دل انها ازشما راضی و شاد شود،از ته دل دعایتان می کند و این در سیر شما بسیار مؤثر است.
( مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته تو، صبوری!
مادر یعنی به تعداد همه روزهای اینده تو، دلواپسی!
مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو، بیداری!
مادر یعنی بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد!
مادر یعنی بهانه در آغوش کشیدن زنی که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود!
مادر یعنی باز هم بهانه مادر گرفتن…)خدا رحمت کند تمام پدر و مادرانی که دیگر میان ما نیستند
دیدگاه ها (۳)

بسم الله الرحمن الرحیمپاسخ قسمت سوم :دقت شود که ازدواج موقت ...

خسف | قصه چهل و دوم: غیبت کبری (بخش پایانی)

نورهای کم‌سو و قرمز رنگِ بخش VIP بار، سایه‌های بلندی را روی ...

خسف | قصه چهل و یکم: علی بن محمد سمری (بخش پایانی)

امام خمینی را در خواب دیدم که دوبار به من گفت: تو یوسف می‌شو...

خسف | قصه سی و یکم: میراث رضا (ع) (بخش پایانی)

رمان لونا و ویلیام : قسمت ۱۴

داستان کودکانه «راز پروانه‌ی کوچک و مهمان ناخوانده» به نویسن...

خسف | قصه سی و یکم: مأمون (بخش دوم)

خسف | قصه سی و یکم: امام رضا (ع) (بخش سوم)

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط