نورهای کمسو و قرمز رنگِ بخش VIP بار، سایههای بلندی را ر
نورهای کمسو و قرمز رنگِ بخش VIP بار، سایههای بلندی را روی دیوارهای مخمل سیاه میانداخت. بوی تند چرم، ویسکی گرانقیمت و عطر تلخ مردانه فضا را پر کرده بود. سکوت سنگینی حاکم بود که فقط با صدای برخورد یخ در لیوانها شکسته میشد.
تو در مرکز این قلمرو، محاصره شده بودی؛ میان دو مردی که تمام دنیا را زیر پای خود داشتند، اما در این لحظه، تمام توجه آنها فقط روی تو متمرکز بود.
جونگکوک، با آن نگاه سرد و مالکانه همیشگیاش، از پشت به تو نزدیک شد. او حتی لبخند هم نمیزد؛ چهرهاش مثل سنگ سرد بود، اما فشار دستهای قدرتمندش روی کمرت، داغیِ حضورش را به خوبی نشان میداد. او با همان لحن تحکمآمیز و خشنی که همیشه داشت، در گوشت زمزمه کرد: «فکر کردی میتونی از این اتاق بیرون بری، وقتی ما هنوز تصمیم نگرفتیم که چقدر ازت راضی هستیم؟» او با حرکتی ناگهانی، تو را به سمت جلوتر هل داد، انگار میخواست بداند تا چه حد تحت سلطه او هستی.
در همان حال، تهیونگ که با آن استایل اشرافی و نگاهی که انگار روح آدم را میمکید، درست روبروی تو قرار داشت. او برخلاف سنگینی جونگکوک، نوعی آرامش خطرناک داشت. انگشتان بلند و سردش را زیر چانهات گذاشت و سرت را بالا آورد تا مستقیماً در چشمانش نگاه کنی. تهیونگ لبخند کجی زد، لبخندی که بیشتر از آنکه آرامبخش باشد، هشداردهنده بود.
او با صدایی بم و آرام، که لرزه بر اندام آدم میانداخت، گفت: «نگاهش نکن... فقط به من نگاه کن. امشب فقط دنیای ماست. بقیه همه فقط سایه هستن.»
حالا تو بین این دو نیروی متضاد، یکی با خشونت و دیگری با جذابیتی مرگبار، قرار گرفتهای. سنگینی حضور هر دو، فضای اتاق را برای نفس کشیدن تنگ کرده است.
نگاهم بینشون چرخید و گفتم « باز چرا آدم هاتون رو دنبالم فرستادین گفتم هر وقت بخواید خودم میام »
تهیونگ با شنیدن حرف تو، خندهی کوتاهی کرد؛ خندهای که هیچ اثری از شادی در آن نبود، بلکه بیشتر شبیه به تمسخر بود. او سرش را کمی کج کرد و انگشتش را با فشار بیشتری روی چانهات کشید تا متوجه جدی بودن حرفش بشوی.
«خودت میآی؟» تهیونگ با لحنی که انگار داشت با یک اسباببازی بازی میکرد، گفت: « الا تو فراموش کردی که توی این شهر، حتی نفس کشیدنت هم با اجازه ماست. این که خودت میای، یعنی خودت داری به سمت دام میای... و ما عاشق شکار کردن هستیم.»
در همین لحظه، جونگکوک که پشت سرت بود، با حرکتی ناگهانی و بیرحمانه، دستانش را دور کمرت حلقه کرد و تو را محکمتر به خودش چسباند. فشار سینهی ستبر و گرمش را پشت کمرت حس میکردی. او بدون اینکه حتی نگاهت کند، با همان صدای بم و خشنی که از همیشه عمیقتر شده بود، زمزمه کرد:
«اونها فقط برای این بودن که مطمئن بشن تو از مسیر خارج نمیشی. اگه خودت میخوای بیای، خب... خوش اومدی. اما یادت باشه، وقتی وارد قلمرو ما میشی، دیگه راه برگشتی برای "خودت" وجود نداره. تو دیگه فقط متعلق به خودت نیستی.»
او سرش را پایین آورد و نفس گرمش به گردنت خورد، در حالی که تهیونگ از روبهرو، با نگاهی که از شدت مالکیت میسوخت، به چشمهایت خیره شده بود. هر دو، با دو روش متفاوت، داشتند به تو یادآوری میکردند که در این اتاق، تو تنها کسی هستی که باید از تمام قوانین آنها پیروی کنی.
سرم رو کمی کج کردم تا به گردنم دسترسی بهتری داشته باشه و گفتم « جونگکوک. باز مست کردی ؟ »
تو در مرکز این قلمرو، محاصره شده بودی؛ میان دو مردی که تمام دنیا را زیر پای خود داشتند، اما در این لحظه، تمام توجه آنها فقط روی تو متمرکز بود.
جونگکوک، با آن نگاه سرد و مالکانه همیشگیاش، از پشت به تو نزدیک شد. او حتی لبخند هم نمیزد؛ چهرهاش مثل سنگ سرد بود، اما فشار دستهای قدرتمندش روی کمرت، داغیِ حضورش را به خوبی نشان میداد. او با همان لحن تحکمآمیز و خشنی که همیشه داشت، در گوشت زمزمه کرد: «فکر کردی میتونی از این اتاق بیرون بری، وقتی ما هنوز تصمیم نگرفتیم که چقدر ازت راضی هستیم؟» او با حرکتی ناگهانی، تو را به سمت جلوتر هل داد، انگار میخواست بداند تا چه حد تحت سلطه او هستی.
در همان حال، تهیونگ که با آن استایل اشرافی و نگاهی که انگار روح آدم را میمکید، درست روبروی تو قرار داشت. او برخلاف سنگینی جونگکوک، نوعی آرامش خطرناک داشت. انگشتان بلند و سردش را زیر چانهات گذاشت و سرت را بالا آورد تا مستقیماً در چشمانش نگاه کنی. تهیونگ لبخند کجی زد، لبخندی که بیشتر از آنکه آرامبخش باشد، هشداردهنده بود.
او با صدایی بم و آرام، که لرزه بر اندام آدم میانداخت، گفت: «نگاهش نکن... فقط به من نگاه کن. امشب فقط دنیای ماست. بقیه همه فقط سایه هستن.»
حالا تو بین این دو نیروی متضاد، یکی با خشونت و دیگری با جذابیتی مرگبار، قرار گرفتهای. سنگینی حضور هر دو، فضای اتاق را برای نفس کشیدن تنگ کرده است.
نگاهم بینشون چرخید و گفتم « باز چرا آدم هاتون رو دنبالم فرستادین گفتم هر وقت بخواید خودم میام »
تهیونگ با شنیدن حرف تو، خندهی کوتاهی کرد؛ خندهای که هیچ اثری از شادی در آن نبود، بلکه بیشتر شبیه به تمسخر بود. او سرش را کمی کج کرد و انگشتش را با فشار بیشتری روی چانهات کشید تا متوجه جدی بودن حرفش بشوی.
«خودت میآی؟» تهیونگ با لحنی که انگار داشت با یک اسباببازی بازی میکرد، گفت: « الا تو فراموش کردی که توی این شهر، حتی نفس کشیدنت هم با اجازه ماست. این که خودت میای، یعنی خودت داری به سمت دام میای... و ما عاشق شکار کردن هستیم.»
در همین لحظه، جونگکوک که پشت سرت بود، با حرکتی ناگهانی و بیرحمانه، دستانش را دور کمرت حلقه کرد و تو را محکمتر به خودش چسباند. فشار سینهی ستبر و گرمش را پشت کمرت حس میکردی. او بدون اینکه حتی نگاهت کند، با همان صدای بم و خشنی که از همیشه عمیقتر شده بود، زمزمه کرد:
«اونها فقط برای این بودن که مطمئن بشن تو از مسیر خارج نمیشی. اگه خودت میخوای بیای، خب... خوش اومدی. اما یادت باشه، وقتی وارد قلمرو ما میشی، دیگه راه برگشتی برای "خودت" وجود نداره. تو دیگه فقط متعلق به خودت نیستی.»
او سرش را پایین آورد و نفس گرمش به گردنت خورد، در حالی که تهیونگ از روبهرو، با نگاهی که از شدت مالکیت میسوخت، به چشمهایت خیره شده بود. هر دو، با دو روش متفاوت، داشتند به تو یادآوری میکردند که در این اتاق، تو تنها کسی هستی که باید از تمام قوانین آنها پیروی کنی.
سرم رو کمی کج کردم تا به گردنم دسترسی بهتری داشته باشه و گفتم « جونگکوک. باز مست کردی ؟ »
- ۱۵۲
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط