بازی روزگار نوشته ای از دکتر حسابی:

بازی روزگار نوشته ای از دکتر حسابی:


بازی روزگار را نمیفهمم!
من تو را دوست میدارم...
تو دیگری را...
دیگری مرا...
و همه ما تنهاییم ... ؛

داستان غم انگیز زندگی این نیست که انسانها فنا میشوند،
این است که آنان از دوست داشتن باز میمانند.
همیشه هر چیزی را که دوست داریم به دست نمی آوریم،
پس بیاییم آنچه را که به دست می آوریم دوست بداریم.
انسان عاشق زیبایی نمیشود،
بلكه آنچه عاشقش میشود در نظرش زیباست!؛
انسان های بزرگ دو دل دارند:
دلی که درد میکشد و پنهان است، دلی که میخندد و آشکار است.
همه دوست دارند که به بهشت بروند،
ولی کسی دوست ندارد که بمیرد.
عشق مانند نواختن پیانو است، ابتدا باید نواختن را بر اساس قواعد یاد بگیری،
سپس قواعد را فراموش کنی و با قلبت بنوازی.
دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه مخلوقات جایی باشد،
پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.
‏اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است محبتشان نسبت به یکدیگر نامحدود می شود.
عشق در لحظه پدید می آید.
دوست داشتن در امتداد زمان. . .
و این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است. . .