تو خودت...!

تو خودت...!
مدعی دوستی و مهر شدیدی که به هر شعر جدیدی،
ز هجران و غمم ناله سرایی،تو کجایی؟
تو که یک عمر سرودی <تو کجایی> تو کجایی؟؟
باز گویی که مگر کاستی ای بُد ز امامت،ز هدایت،ز محبت،ز غمخوارگی و مهر و عطوفت...
تو پنداشته ای هیچکسی دل نگران تو نبوده؟؟
چه کسی قلب تو را سوی خدای تو کشانده؟؟
چه کسی در پی هر غصه تو اشک چکانده؟؟
چه کسی دست تو را در پس هر رنج گرفته؟؟
چه کسی راه به سوی تو گشوده؟؟
چه خطرها به دعایم ز کنار تو گذر کرد...
چه زمان ها که تو غافل شدی و یار به قلب تو نظر کرد...
و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی...تو کجایی؟و ای کاش بیایی...
هر زمان خواهش دل با نظر یار یکی بود تو بودی...
هر زمان بود تفاوت تو رفتی تو نماندی...
خواهش نفس شده یار و خدایت...
و همین است که تاثیر نبخشند به دعایت...
و به آفاق نبردند صدایت...
او غریب است...امامت...
من که هستم...تو کجایی؟؟
تو خودت...کاش بیایی...به خودت کاش بیایی...