السلام علیک یا صاحب الزمان

السلام علیک یا صاحب الزمان

درد هایم غالبا پیش تو درمان می شود
با کریمان کار های سخت آسان می شود
پلک بر هم می زنی و روز را شب می کنی
چشم اگر برداری از دریا بیابان می شود


خوب می دانم جهان وابسته ی لطف تو است
در حقیقت ابر، با اذن تو باران می شود
بی گمان وقتی بیایی از سر شرمندگی
پشت ماه روی تو خورشید پنهان می شود


از حرم تا جمکرانت بال در می آورم
آسمان زیر قدم هایم خیابان می شود
دست پر برگشته هر کس دست خالی آمده
هر چه کم آورده ام اینجا فراوان می شود


هرکسی آمد به قم اما نیامد جمکران
وقت برگشتن به شهر خود پشیمان می شود
خاطرات زائران شیرین شده در شهر قم
لا جرم سوغاتی این شهر ، سوهان می شود


خوش به حال روزه داری که به امیدکرم
درکنار سفره ات افطار ، مهمان می شود
روز محشر نامه ی اعمال مارا وانکن
حتم دارم وا کنی حالت ، پریشان می شود


در قیامت دلخوشم تنها به لطف جد تو
ضامن من نیز آقای خراسان می شود