با من باش ...

با من باش ...
بپوش مرا ، ولی برعکس !
که در آغوش بگیرمت طولانی ...
تا نفس هایمان گره ی کور بخورد !
که پاهایمان در راه برگشت
از میهمانی پاییزی هم 
راه خانه را گم کنند !
تن کن مرا ، تنگ ...
که صدای ترک استخوانهایم
گم شود در خش خش عاشقانه ی پیاده رو !
با من باش
از این پاییز تا همیشه ....