".

".
آدمها هیچوقت برایمان تمام نمی شوند.
آنهایی که می روند مانند آنهایی که مانده اند هر روز از روزنه
ریز کوچکی درونمان را دید می زنند.
درون ما پر از آدمهای نصفه نیمه ناتمام است که خورده حسابهای صاف نشده با ما دارند.
آنهایی که دلشان را شکسته ایم...
آنهایی که دلمان را شکسته اند...
همه آنها همیشه در سیر و آبادی و خرابی لحظه لحظه های زندگیمان دست دارند.
به سان اشباحی که گاهی بی هوا می آیند
اما هرگز بی هوا نمی روند،
همواره روبرویمان نشسته اند و سایه انداخته اند در آینه...