آآآآخ چه صفایی داره حرم و صحن و سرای عمو جان ابالفضل (ع).

آآآآخ چه صفایی داره حرم و صحن و سرای عمو جان ابالفضل (ع).... چقدر آدمو عاش می کنه...حتی عاشق شبکه های ضریحش...و چه حسی داره دستتو مشت کنی تو این شبکه ها و... اصلا مگه اشک امان میده چیزی بخوای؟ اصلا مگه خاطره ی اون همه روضه درباره عمو جان اجازه میده ذهنت بره جایی دورتر از تصویر چند تا بچه ی تشنه و یه علم سنگین و زبون خشک و یه کوله بار انتظار؟:( اصلا مگه دلت میاد به چیزی فکر کنی بغیر از غم حسین (ع) بالای سر بدن تیر خورده ی برادرش؟:( اصلا مگه حالی برات می مونه وقتی خودتو می ذاری جای عمه جان زینب (س) و بعد می بینی که برادرت عمود خیمه رو می کشه:( عمو جان...ابالفضل (ع)...تو رو به اون انتظار بچه های تشنه لب و منتظر حرم...تو رو به اون تکیه گاه بودنت...اصلا تو رو به اون شرمندگی ت موقع آوردن امان نامه...تو ای باب الحوائج...تو برای فرج مولامون دعا کن...خواهش می کنم:(
♥اللهم♥ عجل لولیک الفرج...