مسی و دیگر هیچ

#مسی به آرزویش رسید؛
آلبی سلسته بر بام جهان

آرژانتین 3 (4)
فرانسه 3 (2)


عجب #فوتبالی....

چند رور دیگه هم ی چیزی به اسم فوتبال بنام #دربی بهمون نشون میدن میگن اینو ببینین و صداتون هم در نیاد


با روبرتو باجو، " بودا " را در چمن‌های سبز دیدیم.
با زیدان، شعرِ موزونِ فوتبال را لمس کردیم.
با رونالدو نازاریو، وجودِ یک مریخی را روی زمین تماشا کردیم. اما...
#لیونل_مسی ما را برد به کهکشان‌ها ؛ به جایی دور و دست‌نیافتنی.
جایی که می‌شود هر زمستان، شاخه‌های فوتبال را قلمه زد و در دلِ خاک کاشت.

مسی، پسری از آرژانتین.
از سرزمین فقر، خشونت، خون و آشوب. اما..
لئو پسرِ آرامی بود. اصلا شبیه به دار و دسته‌ی گَنگ‌های آشوب‌طلب نبود.
او شبیهِ مارادونا نبود که خالکوبیِ " چه‌گِوارا " بر بازویش داشته باشد و جنگ را به میدان فوتبال بیاورد.
او فقط پسرِ آرامی بود و عاشق فوتبال.
آنقدر ساده بود که هیچ قافیه‌ای را نمیشد در او برای شعری آهنگین پیدا کرد. اما...
همان سادگی‌اش نیز خودش، شاعرانه بود.
#مسی همانطور ساده‌ی ساده پیش رفت تا صاحب همه‌چیز شد.
به قول آرسن ونگر: اگه عاشقِ فوتبال باشی، باید
عاشقِ تماشای مسی هم باشی.


(«بودا» به معنیِ  " بیدار شده‌،" می‌باشد.
واژه‌ی بودا یعنی بیدار شده، و روشن‌فکر.
«گوتاما بودا»، بنیانگذارِ مذهبِ بودایی است.)

یکشنبه بیست و هفتم #آذر ۱۴۰۱
ساعت بیست و سه : پنجاه دقیقه