ادامه مطلب

ادامه مطلب
یکی از دانش آموزان (تاد) بلند می شود و روی میز می ایستد و با به چالش کشیدن خفقان و استبداد حقیقت را می گوید و به کیتینگ با خواندان شعری به نام Oh Captain, My Captain درود می فرستد.

در این لحظه سایر دانش آموزان که هیچ یک جرات سر بلند کردن را نداشتند یکی بعد از دیگری بلند می شوند و روی میز می ایستند و با دانش آموز اول که قهرمانی است که سکوت را شکسته است هم صدا می شوند.

پیام نیرومند این صحنه شورانگیز و به یادماندنی این است که "درست آنجا که هیچ قهرمانی نیست باید که برخیزیم و آن قهرمان باشیم" و این سرافرازانه ایستادن ما در کنار حقیقت و راستی سکوت فراگیر تاریکی را در هم خواهد شکست. ولی برای این که توان ایستادن و به تنهایی "نه" گفتن را بیابیم نخست باید به دروغ گفتن به خود پایان دهیم و پیوسته با خود این سخن سولژنتسین را تکرار کنیم که :
" اگر نتوانم ورود دروغ و ناراستی به جهان را مانع شوم و حتی اگر دروغ در نهایت پیروز شود، اجازه نخواهم داد که بر من غلبه کند!".
پایان

آیدین آرتا