دلم برای دخترانه های وجودم تنگ شده،

دلم برای دخترانه های وجودم تنگ شده،
برای شیطنت های بی وقفه، بی خیالی هر روزه، ناز و کرشمه ی من وآیینه، خنده های بلندو بی دلیل، برای آن احساسات مهارنشدنى.
حالا اما... دخترک حساس و نازک نارنجی درونم چه بی هوا این همه بزرگ شده ! چه قدی کشیده طاقتم!
ضربآهنگ قلبم چه آرام و منطقی می زند!
چه شیشه ای بودم روزی،  حالا اما به سخت شدن هم رضا نمی دهم !
به سنگ شدن می اندیشم اینگونه اطمینانش بیشتر است!!!
جای بستنی یخی های دوران کودکی ام را قهوه های تلخ و پر سکوت امروز گرفته است.
این روز ها لحن حرف هایم آنقدر جدی شده که خودم هم از خودم حساب می برم...
در اوج شادی هم قهقهه سر نمی دهم ! و به لبخندی اکتفا می کنم!
چه پیشوند عجیبی است کلمه ی خانم ! همین که پیش اسمت می نشیند ،  تمامی سرخوشی و بی خیالیت را از تو می گیرد! و به جایش وزنه ی وقار و متانت را روی شانه ات می گذارد!
نه اینکه این ها بد باشد، نه، فقط خدا کند وزنشان آنقدر سنگین نشود، که دخترک حساس و شیرین درونم، زیر سنگينى آن بمیرد...