‌مادر کہ باشے

‌مادر کہ باشے
درد دلہا را
بہ سجاده ات گلدوزے مےکنے
و اشکہایت را لابلاے چین دامنت پنہان...
دلت کہ گرفت
گلے تازه در گلدان خواهے کاشت کہ
غصہ هایت را بہ آن قلمہ بزنے
هیچکس نخواهد فہمید این همہ زیبایےِ
این شاخ و برگ سبز
از گریہ هاے سرخِ دلت آب خورده اند...

مادر کہ باشے
هواے دلت کہ ابری شد
چاے غلیظ تر و تلختر مےشود
و غذاها شورتر...
و صدها دستمال هم کہ داشتہ باشے طاقچہ ها گردگیرے نمےشود کہ نمےشود...
گرچہ ساده مےتوان لبخند زد
گلے بویید
چاے خورد
و از آب و هوا حرف زد
اما سخت مےشود مادر بود
سخت...