گر چه تیر از نگهت آمد و دلگیرم کرد

گر چه تیر از نگهت آمد و دلگیرم کرد
در غم دام فریبای تو زنجیرم کرد

رهگذر بودی وآن دم گذر از ما کردی
که دو چشمان سیاهت به تو درگیرم کرد

شیوه ی چشم سیاه تو به شب می ماند
که به امید سحرگاه،مرا پیرم کرد

من ز ابهام شب عشق تو می ترسیدم
تا مرا قدرت احساس تو چون شیرم کرد

آنچنان غم ز دو چشمان تو پیدا می شد
که مرا از هوس شادی خود،سیرم کرد

گرچه همراه نبودی ز تو من خوشحالم
که به بیراه خوش عشق تو تقدیرم کرد

در شب عشق تو هامون شده ویرانه مپرس
که چگونه هوس عشق تو شبگیرم کرد