تیر برقی «چوبیم» در انتهای روستا

تیر برقی «چوبیم» در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه­‌های روستا

ریشه‌­ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت
کوچ کردم از وطن، تنها برای روستا

آمدم خوش خط شود تکلیف شب­‌ها،آمدم
نور یک فانوس باشم پیش پای روستا

یاد دارم در زمین وقتی مرا می­‌کاشتند
پیکرم را بوسه می‌زد کدخدای روستا

حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم
قدر یک ارزن نمی­‌ارزم برای روستا
کاش یک تابوت بودم کاش آن نجار پیر
راهیم می­‌کرد قبرستان به­ جای روستا


قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهم می­‌کند دیزی سرای روستا
من که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا
تیر سیمانی نخواد شد عصای روستا