خاطره روح انگیز حکیمی از اولین صعود زمستانی به قله دماوند"

" روح انگیز حکیمی " که این بار اولش نبود که به دماوند سفر می کرد ، ولی از جبهه شمالى رفتنش و در جوار قله خوابیدنش برای بار اول بود، خیلی کم از خودش و از خاطره اش صحبت می کرد ، نمیدانم افکارش در متن کتاب " عشق هرگز نمی میرد " که در دست داشت ، غرق بود یا هنوز زیر تاثیر آنشب توفانی و آن پیروزی بزرگ قرار داشت. زانویش هنوز نوار پیچی بود و گونه ها و لبانش از تاثیر باد و آفتاب دماوند هنوز بیرون نیامده.

میگفت : " شبی را که در ارتفاع ٤٢٠٠ متری بسر بردم ، از شوق نخوابیدم و شب بعد را در ارتفاع ٤٨٠٠ متری ، از باد و سرما اول تصمیم داشتم که فقط قله را فتح کنم ولی در راه صعود ، تصمیم گرفتم که شبی را هم در قله بمانم. در آخرین بارگاه ، هوا خیلی سرد بود و باد با شدت هرچه تمام تر بر چادر می تاخت. قلب من با شدت می تپید. این تپش نه تنها در اثر ارتفاع بود ، بلکه من آن را بحساب شوق و ذوق هم می گذارم. گر چه شب ، برف بارید و توفان ما را راحت نمی گذاشت ، ولی اطمینان داشتم بقله می رسم. شب بعد در پنجاه متری قله چادر زدیم. ٥ نفر بودیم و یک چادر دونفره و فقط دو کیسه خواب. باد و سرما و توفان و برف ، تا صبح ادامه داشت و ما هم همچنان نشسته و یا بهتر بگویم چمباتمه زده بودیم و در انتظار صبح بودیم.

توفان چادر ما را مانند قایقی که روی امواج متلاطم اقیانوسی باشد، می جنبانید . هر لحظه فکر می کردم شدت باد ممکن است چادر و ما را به دره ها پرتاب کند. گاهی فکر می کردم شاید این یک شب بی فردا است و این انتظار ما هرگز به سحر نمی رسد . آن شب در حالیکه مرتبا سرفه می کردم ، نگاه به ساعت را نیز از یاد نمی بردم . اما چقدر آن دقایق دیر می گذشتند . توفان و باد و سرما ، نفسم را در سینه حبس کرده بودند و گه گاه فریاد کوتاه و ضعیفی می کشیدم که" خدایا دیگر بس است! " .


" شب زنده داری پر خاطره "
روح انگیز با لبخندی ملایم. اینطور ادامه می داد : بالاخره از دست توفان و سرما و این شب زنده داری پر خاطره ، جان سالم به در بردیم و هوا گرگ و میش شد . چادر روشن شد و چهره ها پس یکی دو شب توفانی ، جالب بود.

کمی از دریچه چادر را باز کردیم. باد هنوز آزار دهنده بود ، چای گرم و مطبوعی نوشیدیم و جان تازه ای یافتیم. و بالاخره ساعت ٨ از چادربیرون آمدیم. شمال دماوند گر چه پر شیب بود ولی از تحسین زیبائیش نمیتوان چشم پوشید.

کفش ها همه یخ زده بودند. یکربع بعد در قله دماوند فریاد کشیدم. فریاد شوق و پیروزی. دو شب نخوابیده بودم ولی با رسیدن به قله. احساس سبکی و نیرو می کردم . و آن یک ساعتی که روی قله بودیم و بتماشا و عکسبرداری پرداختیم. ازساعات پر افتخار و بسیار شیرین زندگی من است. "


نوشته شده در مجله دنیای ورزش 1352📜

از : #جلیل_کتیبه_ای