رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_30
فصل پانزدهم: پیش از آن شب
Before That Night
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
دیداری در راهروی شمالی
در همان زمان، آی‌ان در راهروی شمالی قصر قدم می‌زد.
او برای رساندن پیامی به چان آمده بود، اما پیش از پیدا کردن دوستش، صدای آشنایی را شنید.
— آی‌ان؟
برگشت.
چانگبین چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.
آی‌ان لبخند زد.
— سلام! دنبال چان می‌گشتم.
چانگبین پرسید:
— هنوز پیداش نکردی؟
— نه. فکر کنم این قصر از چیزی که به نظر میاد بزرگ‌تره.
چانگبین خندید.
— این رو قبلاً هم گفته بودی.
آی‌ان شانه بالا انداخت.
— چون هنوز هم درسته.
چانگبین به سمت راهرو اشاره کرد.
— بیا. احتمالاً توی تالار تمرینه.
آی‌ان همراهش راه افتاد.
چند قدم بعد پرسید:
— همیشه این‌قدر سرت شلوغه؟
— تقریباً.
— پس کی استراحت می‌کنی؟
چانگبین لبخند کمرنگی زد.
— وقتی کارها تموم بشن.
آی‌ان با تعجب گفت:
— یعنی هیچ‌وقت؟
چانگبین خندید.
— شاید حق با تو باشه.
شب نزدیک می‌شود
عصر، چان از قصر خارج شد.
سونگمین برای بدرقه‌اش تا ورودی تالار آمد.
— پس فردا شب می‌بینمتون.
چان گفت:
— بله. این بار دیگه نمی‌تونید بهانه‌ی تمرین داشته باشید.
سونگمین خندید.
— شاید هم بهانه‌ی دیگه‌ای پیدا کردم.
چان لبخند زد.
— پس منتظر می‌مونم ببینم چیه.
سونگمین سرش را تکان داد.
— شب بخیر، چان.
— شب بخیر، سونگمین.
چان از قصر خارج شد.
سونگمین چند لحظه همان‌جا ماند و بعد به سمت اتاقش برگشت.
دو روز دیگر، تالار بزرگ پر از موسیقی و نور می‌شد.
مهمانان از سرزمین‌های دور می‌رسیدند و همه‌چیز برای یک شب باشکوه آماده می‌شد.
اما برای سونگمین، میان تمام آن تشریفات، یک چیز از همه مهم‌تر بود:
اینکه وقتی موسیقی آغاز می‌شد، کسی که روبه‌رویش می‌ایستاد، بنگ‌چان بود.

پایان فصل پانزدهم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔

«گاهی در میان تمام اتفاقات یک شب بزرگ، تنها چیزی که اهمیت دارد، کسی است که قرار است کنارت بایستد.»