خورشیدکه باشی...

خورشیدکه باشی...
هرروز می آیی و میروی,
منظم ودقیق...کسی قدر تورا نمیداند!
درحضورت سایبانی جستجومیکنند,
سایه را می پسندند و بر تو ترجیح می دهند...
با آنکه؛
تمام وجود و هست آن سایه از توست...
تمام زندگیشان را از تو دارند اما از تو روی بر میتابند!
ولی ماه که باشی,
یک شب هستی ویک شب نیستی,
گاهی کامل و گاهی ناقص...
همه شیفته ات میشوند,
برایت می سرایند,
عزیزمی شوی,
حال آنکه ماه هم
نور و زیباییش را از تو دارد...

خورشید باش,
حتی اگر همه تو را نخواهند...
معدن نور,
معدن بخشش,
بگذار تا همه فکرکنند
تکراری بودن وظیفه توست,
...اما بازهم خورشیدباش...