بی شک

بی شک
عشق به دوست
چنین است
چون منی
که تو را
دوست می دارم... زندگی
معماگونه است.. و من نمی دانم
که در وجود تو
غریو شادی
سر می دهم
و می گِریم،
یا تو
نیک بختی
و رنجی را
برایم
به ارمغان آورده ای.. تو را
با تمامیِ
اندوهِ نهفته
در وجودت
دوست دارم.. اگر چاره ای
جز نابودی من
نداشته باشی،
خود را از دستان تو
نخواهم راند
چون دوستی که
از آغوشِ دیگری
جدا نمی شود... با تمامِ توان
تو را در آغوش
خواهم فشرد!

بگذار تا شعله هایت
مرا بسوزاند،
بگذار تا در آتشِ این نبرد
معمای وجودِ تو را
ژرف تر دریابم... هزاران سال
چنین خواهم بود!
چنین خواهم اندیشید!
مرا در آغوشِ خود گیر!
آیا از هدیه دادن
به من
نیکبخت نمی شوی؟