فیک کوک
𝕸𝖞 𝖒𝖆𝖋𝖎𝖆⁹⁷
$: انقدر اعصاب خودتو خورد نکن.
حتی بهش توجه نکرد.
€: کی به اینجا رسیدیم؟ کسی که مثل دختر نداشتم دوستش داشتم بهم از پشت خنجر زد... پسرم اگر بخواطر یوری نبود تا الان هزار بار خودکشی کرده بود.. اونم از نوهم.. اون طفلک چه گناهی کرده؟
$: آه... خدای من
€: الانم که دیگه پسرمون نمیتونم ببینم، بعد از همه این اتفاقات حدس میزنم دیگه هیچکدوممون رو نمیخواد ببینه. اون تحملشو نداره..
$: چند ماه بگذره همهچیز درست....
€: نمیشه! نمیشه! اون الان یه بچه داره! فک کردی میتونه مینا رو یادش بره؟؟ .. هر وقت صورت یوری رو میدیدم یاد مینا میوفتادم. اونکه دیگه باباشه. مینا برمیگرده؟ بعد اون همه اتفاقاتی که پیش اومده؟ من حتی نمیتونم باور کنم که اون دختر زندگیمونو چجور به باد داده.. چطور تونست؟ من اونو دختر خودم میدونستم...
$: دیگه واقعا هیچی نمیدونم... فقط خدا کمکمون کنه.
دوباره خوابای عجیب و قریب. با بهت روی تخت نشست.
تصاویر نا مفهومی که دیده بود جلوی صورتش اومدن.
ساعت ۵ صبح بود. نه ماهی از رفتن جئون میگذشت. ولی دقیقه یه هفته بعد رفتنش همهچیز سخت شد.
خوابهای نامفهوم.. آدمای متفاوت و حرفایی که تپش قلبشو نگه میداشتن.
دفتر چرمی رو از توی کشو درآورد و تا یادش نرفته جملهای که توی خوابش شنید رو نوشت.
"...شاید چون دلم میخواد عشقم دوتا ورژن داشته باشم. مامان مینا، و مینا کوچولو."
صدای جئون توی ذهنش مرور میشد.
آها!... "ثمرهی عشقمون"
این کلمات... ثمره عشقمون؟ مامان مینا؟ مینا کوچولو؟
از خودش نا امید شده بود. بعد این همه مدت هنوز هیچی یادش نبود. حتی این دفتری هم که الان تقریبا نصفش پر شده بود این جملات هم جواب نمیدادن.
مثل هرروز آماده شد و سمت شرکت رفت.
بیکار بیکار... روی صندلی نشسته بود و منتظر برگههایی بود که برای امضا شدن بیان.
ذهنش درگیر بود. موبایلشو برداشت. میخواست به پسرعموش زنگ بزنه.
-: بهبه خانم.
+: امروز وقت داری؟
-: ممنونم عزیزم منم خوبم.
+: حوصله شوخی ندارم.. کارم واجبه.
-:...
باکهیون داخل ماشین نشست.
-: بهبه دخترعمو چطوری؟
+: ازت یه کمکی میخوام؟
-: چیه؟
+: من... میدونی کجا زندگی میکردم اون موقع که زن جئون بودم؟
-: چمیدونم... طویله؟
+:*نفسعمیق*
-: البته به اون قصر نمیشد گفت طویله.. چی بگم.
+: آدرسش.
-: چیچی؟
+: میدونی الان اونجا چجوریه؟
-: نکنه فک کردی من جاسوسی... پادویی چیزیم؟؟
+: پونصدهزارتا میزنم به حسابت.
-: وون؟.. حالا که فکرشو میکنم.. تو درست فکر میکنی. من نوکرتم هستم بگو چیکار کنم.
+: منو ببر اونجا.
-: وایسا مگه تو یهبار با جانگوو نرفته بودی اونجا.
+: آره.. تو از کجا میدونی؟
-:...خب اون بهم گفته بود. باهم حرف زدهبودیم.
$: انقدر اعصاب خودتو خورد نکن.
حتی بهش توجه نکرد.
€: کی به اینجا رسیدیم؟ کسی که مثل دختر نداشتم دوستش داشتم بهم از پشت خنجر زد... پسرم اگر بخواطر یوری نبود تا الان هزار بار خودکشی کرده بود.. اونم از نوهم.. اون طفلک چه گناهی کرده؟
$: آه... خدای من
€: الانم که دیگه پسرمون نمیتونم ببینم، بعد از همه این اتفاقات حدس میزنم دیگه هیچکدوممون رو نمیخواد ببینه. اون تحملشو نداره..
$: چند ماه بگذره همهچیز درست....
€: نمیشه! نمیشه! اون الان یه بچه داره! فک کردی میتونه مینا رو یادش بره؟؟ .. هر وقت صورت یوری رو میدیدم یاد مینا میوفتادم. اونکه دیگه باباشه. مینا برمیگرده؟ بعد اون همه اتفاقاتی که پیش اومده؟ من حتی نمیتونم باور کنم که اون دختر زندگیمونو چجور به باد داده.. چطور تونست؟ من اونو دختر خودم میدونستم...
$: دیگه واقعا هیچی نمیدونم... فقط خدا کمکمون کنه.
دوباره خوابای عجیب و قریب. با بهت روی تخت نشست.
تصاویر نا مفهومی که دیده بود جلوی صورتش اومدن.
ساعت ۵ صبح بود. نه ماهی از رفتن جئون میگذشت. ولی دقیقه یه هفته بعد رفتنش همهچیز سخت شد.
خوابهای نامفهوم.. آدمای متفاوت و حرفایی که تپش قلبشو نگه میداشتن.
دفتر چرمی رو از توی کشو درآورد و تا یادش نرفته جملهای که توی خوابش شنید رو نوشت.
"...شاید چون دلم میخواد عشقم دوتا ورژن داشته باشم. مامان مینا، و مینا کوچولو."
صدای جئون توی ذهنش مرور میشد.
آها!... "ثمرهی عشقمون"
این کلمات... ثمره عشقمون؟ مامان مینا؟ مینا کوچولو؟
از خودش نا امید شده بود. بعد این همه مدت هنوز هیچی یادش نبود. حتی این دفتری هم که الان تقریبا نصفش پر شده بود این جملات هم جواب نمیدادن.
مثل هرروز آماده شد و سمت شرکت رفت.
بیکار بیکار... روی صندلی نشسته بود و منتظر برگههایی بود که برای امضا شدن بیان.
ذهنش درگیر بود. موبایلشو برداشت. میخواست به پسرعموش زنگ بزنه.
-: بهبه خانم.
+: امروز وقت داری؟
-: ممنونم عزیزم منم خوبم.
+: حوصله شوخی ندارم.. کارم واجبه.
-:...
باکهیون داخل ماشین نشست.
-: بهبه دخترعمو چطوری؟
+: ازت یه کمکی میخوام؟
-: چیه؟
+: من... میدونی کجا زندگی میکردم اون موقع که زن جئون بودم؟
-: چمیدونم... طویله؟
+:*نفسعمیق*
-: البته به اون قصر نمیشد گفت طویله.. چی بگم.
+: آدرسش.
-: چیچی؟
+: میدونی الان اونجا چجوریه؟
-: نکنه فک کردی من جاسوسی... پادویی چیزیم؟؟
+: پونصدهزارتا میزنم به حسابت.
-: وون؟.. حالا که فکرشو میکنم.. تو درست فکر میکنی. من نوکرتم هستم بگو چیکار کنم.
+: منو ببر اونجا.
-: وایسا مگه تو یهبار با جانگوو نرفته بودی اونجا.
+: آره.. تو از کجا میدونی؟
-:...خب اون بهم گفته بود. باهم حرف زدهبودیم.
- ۵.۴k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط