به اندازه ی تمام غروبها می گیرد...

به اندازه ی تمام غروبها می گیرد...



چشمهایم را فراموش می كنم...



اما دریغ كه گریه ی دستانم نیز مرا



به تو نمی رساند...



من از تراكم سیاه ابرها می ترسم



و هیچ كس...



مهربانتر از گنجشكهای كوچك



كوچه های كودكی ام نیست...



و كسی دلهره های بزرگ قلب



كوچكم را نمی شناسد...



و یا كابوسهای شبانه ام



را نمی داند...



با این همه ، نازنین ، این تمام



واقعه نیست...



از دل هر كوه كوره راهی می گذرد...



و هر اقیانوس به ساحلی



می رسد...



و شبی نیست كه طلوع سپیده ای



در پایانش نباشد...



از چهار فصل دست كم یكی كه بهار



است...خدایا من هنــوز تورا دارم....