از سکوتم می نویسم تابدانی خسته‌ام

از سکوتم می نویسم تابدانی خسته‌ام
بی‌هوایت کنج پستوهای غم یخ بسته.ام

بی‌تو بی‌تابی دراین برزخ به‌جانم خمیه زد
من هنوز این بغض را ازرفتنت نشکسته‌ام

با خیالت روزها را بی صدا سر می کنم
بی تو دارم بی کسی را تازه باور میکنم

ازکلامم‌هرکسی‌شیدایی‌ام راخوانده است
یاد چشمانت مرا از هر نگاهی رانده است

کاش بودی تا بهارم غرق بی رنگی نبود
کاش در تقدیر ما دوری و دلتنگی نبود