.

.
مراسم تموم شده بود!
داشت با خودش فكر ميكرد كه چقدر مداح بد خوند ! اصلا گريه ش نيومد
سخنرانم بد روضه خوند ، به دلش نچسبيد
تو همين افكار بود كه از دور دوستش رو ديد كه داره مياد
دوستش تا رسيد گفت : عجب هيئتی بود . . . خيلي حال داد.دمشون گرم.
یه كم تعجب كرد كه ناگهان دوست دومش رسيد و گفت : عجب سخنران توپی بود اما مداحش به دلم ننشست.
دوست سومش كه رسيد از خيسی صورتش ميشد فهميد که چه حالی داشته تو مجلس !
باخودش كمی فكر كرد كه ما همه توی یه مجلس بوديم همه یه روضه شنيديم ...
خوب كه دقت كرد فهميد مشكل جای ديگست...
مهم ظرف دله!
يكی ظرفش بزرگه يكی كوچيک ، يكی ظرفش كثيفه،يكي ظرفش ....
بله... مجلس امام حسين كه بری به اندازه ظرف دلت استفاده ميكنی ، سخنران و مداح يک سنگ نشانيست كه ره گم نشود.بايد خودت باشی و امام خودت...
اونوقت ديگه منتظر نميشی ببينی مداح چه جوری روضه میخونه