هنوز توی شک باخت پرتقالم...

فیک جدید: واقعا دوستم داشتی؟
♤درخواستی

ساعت سه بعد از ظهر بود و خورشید، بدون کوچکترین ترحمی، میتابید. پارک جیمین، با همان لبخند همیشگی اش، داشت یک لیوان لیموناد را به سمت من میگرفت. عرق روی پیشانی اش میدرخشید و موهای مشکی اش، که تازه کوتاه کرده بود، به طرز بامزه ای به هم ریخته بود.

«آت، این رو بگیر. دیگه داری آب میشی.»

دستم را دراز کردم. نوک انگشتانم ان برای یک لحظه کوتاه به هم خورد. همان لحظه همیشگی، همان حس آشنا. دلم میخواست دستش را بگیرم و بگویم که از این لیوان لیموناد بیشتر، تشنه ی خودش هستم. اما نگاهم را دزدیدم و به دریای نیلگون پشت سرش خیره شدم.

جیمین، بهترین و صمیمی ترین دوستم. کسی که خنده ام را بلد بود، غصه هایم را میدانست و بدون اینکه چیزی بگویم، میفهمید چه حسی دارم. کنارش بودن یعنی امنیت، یعنی خونه. یعنی تمام چیزهای قشنگی که توی دنیا هست، توی یک نفر جمع شده.

اما این «یک نفر»، مال من نبود.

صدای خنده ی بلندی فضای ساحل را پر کرد. سومی ، دوست دختر جیمین، با موهای بلوند و چشمهای آبی اش داشت از سمت آب به سمت ما میدوید. مثل یک فرشته ی سینمایی، با همان اندام ورزشکاری و همان خندهی پر طنینی که همیشه داشت.

«جیمین! بیا تو آب! وای چقدر داغه!»

جیمین نگاهی به من انداخت. «مگه نمیای؟»

قلبم فشرده شد. «نه، میمونم همینجا. آب برات خیلی سرده.» طوری گفتم که انگار شوخی میکنم، اما ته دلم میخواست گریه کنم.

جیمین خندید و دوید سمت سومی. او را بغل کرد و چرخاند. سومی جیغی از سر شادی کشید و دسته ایش را دور گردن جیمین حلقه کرد. من به لیوان لیموناد نگاه کردم. قطرات عرق روی لیوان، شبیه اشک های خودم بود که نمیگذاشتم بیرون بیایند.

این همیشه بدترین بخش روزم بود. تماشای آنها که کنار هم خوشحال بودند. نه اینکه از سومی متنفر باشم؛ نه، سومی دختر فوقالعاده ای بود. مهربان، باهوش و زیبا. دقیقاً همان کسی که جیمین لایقش بود. تقصیر من بود که عاشق بهترین دوستم شده بودم؛ کسی که هیچوقت قرار نبود چشمش به من بیفتد.

ساعت پنج، وقتی آفتاب داشت غروب میکرد، جیمین کنارم نشست. سومی رفته بود وسایلش را جمع کند.

«مگ، حالت خوب نیست؟» پرسید، با همان صدای نگران همیشگی اش.

«چرا، خوبم.» دروغی که تا حد مرگ تکراری شده بود.

دستم را گرفت. نه، نه به آن شکلی که دلم میخواست. مثل یک دوست. مثل یک برادر.

«میدونم که چیزی هست. همیشه میتونم بخونمت. به من بگو. مگه من بهترین دوستت نیستم؟»

به چشمانش نگاه کردم. آنقدر صمیمی و بیپرایه که دلم خواست همه چیز را بگویم. اما چه فایدهای داشت؟ گفتنش یعنی از دست دادنش. یعنی خراب کردن این همه سال دوستی. یعنی تبدیل شدن به آن دختر مزاحمی که به دوست پسر دوستش میخورد.

لبخند زدم. لبخندی که تمام توانم را گرفت.

«فقط کمی خسته ام. هوا گرم بود.»

جیمین دستم را رها کرد و به سمت کیفش رفت. «بیا بریم. یه بستنی خوب میخوریم، میبینم حالت بهتر شد.»

از جا بلند شدم. پشت سرم را نگاه کردم. سومی داشت کیفش را برمیداشت و با خوشحالی برای جیمین دست تکان میداد. جیمین هم پاسخش را داد و بعد نگاهی به من کرد.

«مگ، تو بهترینی، میدونی؟»

دلم شکست. نه، جیمین. من بهترین نیستم. من فقط کسی هستم که دوستت دارم، اما هیچوقت نمیتونم بهت بگم.

توی ماشین، سارا جلوی صندلی شاگرد نشست و من عقب. نگاهشان میکردم که دست هایشان را توی هم قلاب کرده بودند و آهنگهای شاد پلی میدادند. غروب، از پشت شیشهی ماشین، نارنجی و بنفش شده بود.

شاید روزی برسد که دیگر دلم برای جیمین تنگ نشود. شاید روزی عشق دیگری بیاید. ولی امروز، نه. امروز فقط میخواستم یک لحظه، جای سومی باشم. فقط یک لحظه.

هوای خنک کولر، صورت خیس از اشک مرا خشک کرد. خوشبختانه کسی متوجه نشد. ماشین روشن شد و جیمین گفت: «بریم که همگی بریم یه جای قشنگ.»

بله، بریم. هر جا که تو باشی، برای من قشنگ است. حتی اگر قلبم توی سینه، تکه تکه شود.

خیلی برای این فیک زحمت کشیدم
۱۰تا لایک و ۱۰ تا کامنت
پارت بعد رو میزارم ولی قول بدین لایک کامنت فالو بالا بره