helf brother par50

برادر ناتنی پارت ۵۰

نور آفتاب از لای پرده‌ها توی اتاق می‌ریخت. صدای پرنده‌ها بیرون می‌پیچید ولی برای من فقط یه صدای آزاردهنده بود. چشام سنگین بود، نه از خواب... از فکر. از چیزی که شب قبل اتفاق افتاد یا حتی اتفاق نیفتاد... اما توی ذهنم هزار بار تکرارش کردم.

جونگکوک هنوز خواب بود. همون‌طور بی‌خبر، همون‌طور بی‌خیال. چشماش بسته بود، صورتش آروم، مثل کسی که هیچ دیشبی نداشته.
من ولی... من یه شب رو زندگی کرده بودم که تموم وجودم رو بهم ریخت.

آروم بلند شدم. بدون اینکه حتی بهش نگاه کنم، از اتاق زدم بیرون. دلم می‌خواست برم جایی که نفس کشیدن راحت‌تر باشه. توی حیاط قدم زدم. صدای برگ‌ها زیر پام خرد می‌شد و صدای باد توی گوشم می‌پیچید.
تو دلم فقط یه چیز بود:
"چطور قراره از امروز کنار بیام با کسی که حتی نمی‌دونه یه شبِ خاص برای من، هیچ‌ بود برای اون؟"

تا ظهر خبری ازش نشد. سر میز صبحونه نشسته بودم و با لیوان چای بازی می‌کردم. بابا و مامان مشغول حرف زدن بودن. و درست همون لحظه، صدای قدم‌هاش اومد. وارد شد... خونسرد، بی‌تفاوت.
نگاهش بهم افتاد.

لبخند زد.
"صبحت بخیر دردسر."

یه تیکه یخ رفت توی گلوم. همون لحن همیشگیش، همون رفتار مسخره‌اش.
نه نشونی از دیشب، نه سوالی، نه حتی یه نگاه عجیب.
یعنی واقعاً یادش نمی‌اومد؟
یا داشت نقش بازی می‌کرد؟

سرمو انداختم پایین.
"خودتو گول نزن، اون فقط بازیه براش."

اما یه چیزی توی اون نگاه... یه ثانیه مکث... یه نیم‌لبخند کج، باعث شد شک کنم.
واقعاً یادش نمی‌اومد؟ یا داشت پنهون می‌کرد..