آمبر بلک و زمزمههای بیزمان
🖤 آمبر بلک و زمزمههای بیزمان
زمان، آهستهتر از همیشه میگذشت. برای دیگران، لحظهها مثل نفسکشیدن بود. اما برای آمبر، لحظهها در دل جاودانگی یخ زده بودن.
در اعماق خانهی گریمولد، جایی که عکسهای سیاهوسفید هنوز لبخند میزدن، آمبر در سکوت قدم میزد. چشمانی پر از نور نقرهای، پوستی که به لمس عمر واکنشی نشون نمیداد، و قلبی که هنوز با اسم «سیریوس» میتپید.
امشب، جیمز و ریموس برگشته بودن. نه با ورد، نه با سفر زمان. بلکه با صداقت خاطره.
وقتی وارد اتاق شدن، جیمز لبخند زد و زمزمه کرد:
«دقیقا مثل اون روزها. فقط فرقش اینه که حالا تو هیچوقت عوض نمیشی… درسته؟»
ریموس نزدیک شد، دستش لرزید وقتی وردی برای سنجیدن انرژی حیاتی گفت… و هیچ واکنشی نبود. جز سکوتی که نه از جادو، بلکه از فهم حقیقت بود.
آمبر آروم گفت:
«من جاودانهام. نه برای قدرت. برای اینکه هیچوقت بخوام از دست بدم اسمِ کسی رو که منو ساخته… سیریوس.»
جیمز بغض کرد. نه از ترس، بلکه از اینکه حالا تنها کسی که خاطرهی سیریوس رو به دوش میکشه، دیگه نمیتونه نفس آخر رو تجربه کنه.
«پس وظیفهت سنگینتره، آمبر. اگه جاودانهای، باید کاری کنی که اون فراموش نشه. باید حقیقتِ بلکها رو بازنویسی کنی.»
آمبر به آینهی روبرو نگاه کرد. تصویرش مثل یک پرترهی نقاشی شده بود—بیزمان، بیلرزش، ولی زندهتر از هر موجود فانی.
در دلش گفت:
«من نمیمیرم. ولی هر روز، دوباره زندگی میکنم… با خاطرهی اون.»
و در اون شب، یه عهد بسته شد. جیمز، ریموس و آمبر—سهگانهای از گذشته، حال، و آیندهی خانواده بلک.
داستان، حالا فقط دربارهی جاودانگی نبود… بلکه دربارهی حفظ چیزی بود که زمان همیشه میخواست از دلها پاک کنه: عشق، وفاداری، و اسمهایی که هنوز برای خودشون معنا دارن.
زمان، آهستهتر از همیشه میگذشت. برای دیگران، لحظهها مثل نفسکشیدن بود. اما برای آمبر، لحظهها در دل جاودانگی یخ زده بودن.
در اعماق خانهی گریمولد، جایی که عکسهای سیاهوسفید هنوز لبخند میزدن، آمبر در سکوت قدم میزد. چشمانی پر از نور نقرهای، پوستی که به لمس عمر واکنشی نشون نمیداد، و قلبی که هنوز با اسم «سیریوس» میتپید.
امشب، جیمز و ریموس برگشته بودن. نه با ورد، نه با سفر زمان. بلکه با صداقت خاطره.
وقتی وارد اتاق شدن، جیمز لبخند زد و زمزمه کرد:
«دقیقا مثل اون روزها. فقط فرقش اینه که حالا تو هیچوقت عوض نمیشی… درسته؟»
ریموس نزدیک شد، دستش لرزید وقتی وردی برای سنجیدن انرژی حیاتی گفت… و هیچ واکنشی نبود. جز سکوتی که نه از جادو، بلکه از فهم حقیقت بود.
آمبر آروم گفت:
«من جاودانهام. نه برای قدرت. برای اینکه هیچوقت بخوام از دست بدم اسمِ کسی رو که منو ساخته… سیریوس.»
جیمز بغض کرد. نه از ترس، بلکه از اینکه حالا تنها کسی که خاطرهی سیریوس رو به دوش میکشه، دیگه نمیتونه نفس آخر رو تجربه کنه.
«پس وظیفهت سنگینتره، آمبر. اگه جاودانهای، باید کاری کنی که اون فراموش نشه. باید حقیقتِ بلکها رو بازنویسی کنی.»
آمبر به آینهی روبرو نگاه کرد. تصویرش مثل یک پرترهی نقاشی شده بود—بیزمان، بیلرزش، ولی زندهتر از هر موجود فانی.
در دلش گفت:
«من نمیمیرم. ولی هر روز، دوباره زندگی میکنم… با خاطرهی اون.»
و در اون شب، یه عهد بسته شد. جیمز، ریموس و آمبر—سهگانهای از گذشته، حال، و آیندهی خانواده بلک.
داستان، حالا فقط دربارهی جاودانگی نبود… بلکه دربارهی حفظ چیزی بود که زمان همیشه میخواست از دلها پاک کنه: عشق، وفاداری، و اسمهایی که هنوز برای خودشون معنا دارن.
- ۷.۱k
- ۲۳ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط