خاطرهای در غبار

«خاطره‌ای در غبار»

آمبر کنار پنجرهٔ نیمه‌باز نشسته بود. پرده آرام تکان می‌خورد و هوا بوی بارانِ نیمه‌شب می‌داد. در آغوشش شالی کهنه، همان که زمانی سیریوس روی دوشش انداخته بود وقتی تب داشت.
دستش لرزید… و خاطره‌ای نرم و دردناک، در ذهنش باز شد.

*

پنج‌سالگی‌اش بود. شبی بارانی مثل امشب. آمبر با چشم‌های ترسیده از کابوس بیدار شده بود و در اتاق تاریک گریه می‌کرد.

در باز شد.

سیریوس—با موهای ژولیده و ردای خانه، وارد شد. نشست کنارش، به‌آرامی بغلش کرد.
«آمبر... نفس بکش. اینجا امنی. من اینجام، همیشه اینجام.»

او را در آغوش گرفت. قلبش با ضربه‌های آهستهٔ پدرش آرام گرفت.
سیریوس بی‌هوا زمزمه کرد:
«اگه یه روزی نبودم، بدون که هنوزم دوستت دارم. بیشتر از هر چیز توی این دنیا.»

دخترک با بینی گرفته گفت:
«تو همیشه هستی، قول بده.»

پدرش لبخندی تلخ زد، آن‌قدر تلخ که یک کودک نفهمد:
«قول می‌دم… تا وقتی اون قلب کوچولوت می‌زنه، من همین جام.»

*

و حالا، سال‌ها بعد… آن قلب، هنوز می‌زد. اما آغوشی نبود.

آمبر لبخند زد. لبخندی از جنس درد، نه فراموشی.

«می‌دونم… هنوزی، هنوز هم همونی.»

#هنر #هنری #هنرمند #هنرمندان #هنر_دیجیال #هوش_مصنوعی
#داستان #داستان_کوتاه #داستان_نو #داستان_جالب #داستان_نویسی #نویسندگی_دیجیتال #هنر_هوش_مصنوعی