عمارت مالفوی

صحنه: تالار نشیمن عمارت مالفوی – نور ملایم شمع، بوی چای سرد شده در هوا

آمبر روی صندلی چرمی نشسته، شال مشکی‌اش را محکم گرفته، نگاهش پایین. نارسيسا مقابلش ایستاده، صاف، با آن نگاه همیشه آرام اما سخت.

آمبر (با صدایی لرزان):
«نمی‌دونستم مرگش این‌قدر ساکت می‌شه… بدون جنگیدن. بدون خداحافظی.»

نارسيسا (آرام):
«سیریوس هرگز از مرگ نمی‌ترسید. از بی‌فایده‌مردن می‌ترسید. و حالا که تو اینجایی… فکر نکنم بی‌فایده بوده.»

آمبر سرش را بلند می‌کند. در چشم‌های نارسيسا چیزی است—نه محبت آشکار، نه سرزنش. فقط فهم.

آمبر:
«تو هیچ‌وقت واقعاً باهاش خوب نبودی. حتی وقتی هنوز بچه بودم، حس می‌کردم یه چیزی بین‌تون شکسته.»

نارسيسا (بی‌احساس، ولی صادق):
«شکسته بود. چون اون انتخاب کرد آزاد باشه. و من… باقی موندم. ما هر دو راه‌هامون رو داشتیم. ولی خون، امبر، خون—تفرقه نمی‌سازه، فقط صداش رو کم می‌کنه.»

سکوتی سنگین میانشان می‌افتد.

نارسيسا (با صدایی آهسته‌تر):
«هرگز به اون نگفتم که دلم برایش تنگ شده. حالا هم نمی‌تونم. ولی تو… تو هنوز وقت داری به اون‌هایی که دوستشون داری بگی.»

آمبر لبخند کوچکی می‌زند، چشمانش پر اشک. برای اولین بار حس می‌کند نارسيسا، نه به‌عنوان عمه‌ای سرد، بلکه به‌عنوان زنی شکسته، در کنارش نشسته است.


#هنر #هنری #هنرمند #هنرمندان #هنر_دیجیال #هوش_مصنوعی
#داستان #داستان_کوتاه #داستان_نو #داستان_جالب #داستان_نویسی #نویسندگی_دیجیتال #هنر_هوش_مصنوعی