بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
در باب تفرّد :
فردیت با مجزا بودن فرق دارد. فردیت یک چیز است و مجزا بودن چیز دیگریست.هر انسانی یک شخص مجزا است اما لزوماً بدان معنا نیست که به تفرّد دست یافته و فردیت هم دارد.بسیاری شخص هستند اما فرد نیستند.هنوز فرد نشده‌ اند. فرد کسی است که براساس فطرت خویش زندگی می‌کند نه بر اساس تأثیرات و القاءات دیگران.
‌‌فرد آن است که بر پای خویش ایستاده است. خودِ خودش است. متکی به این و آن نیست و بنده و بردهٔ هیچ گروه و جریان و اندیشه‌ای نمی‌باشد. اینچنین کسی وقتی سخن می‌ گوید این سخن خودش است که از قلبش برون می‌زند. وقتی عزم می کند، این عزم خو‌دش است که از عمق وجودش متبلور می‌شود.
چنین کسی تحت تأثیر احساسات و عواطف شرطی‌ شده عمل نمیکند. بلکه براساس نور خدادادهٔ درونی‌ اش می‌بیند و ره می‌سپارد. تفرّد آن دارد که به معرفت خویش نائل گشته و در فطرت الهی خویش ساکن است.
‌سلوک سالک برای نیل به فردیت الهی خویش است. او قرار است به خودِ حقیقی‌اش برسد نه به کس دیگر و نه به جایی دیگر.
‌تو قرار است در همین زندگی، در همین فرصت داده شده، به فردیت خودت نائل شوی. این کاری است که تا زنده‌ای باید با مراقبه، با بهره‌گیری از سکوت درونی، و با سلوکِ پی‌گیرت به انجام رسانی و مقبول آسمان شوی.
‌مروارید وجود تو، همین فردیت الهی توست که باید از مرداب دنیا بدر آید. و بارها گفته‌ام که فرد یعنی تو منهای هیچکس!