بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
گناه، زشتی است. هر چه از مقوله زشتی است گناه است. ناپاکی زشتی است پس گناه است.
ستم، زشتی است پس گناه است.
تجاوز به حقوق دیگری زشتی است پس گناه است.
ناسپاسی نسبت به نعمت دهنده زشتی است پس گناه است.
خشونت زشتی است، دروغ زشتی است، طمع زشتی است، حسد زشتی است، خود بزرگ بینی زشتی است، … پس گناه است.
و زشتی، همان ناهماهنگی با جریان راستی و درستی است و لذا ضد کمال است.
ای دوست، فطرت الهیِ تو، زشتی ها را در هر رتبه که باشند، می شناسد و تشخیص می دهد. هر آن که از زشتی ها پرهیز کند، در واقع از گناه پرهیز کرده است.
و این خود راهی حکیمانه به زیبایی هاست. و خدا زیباست و زیبایی را دوست دارد.
ای دوست، اگر گناه همان زشتی است، پس عمل صالح چیزی جز زیبایی نخواهد بود.
این سؤال را هرگز مپرس : هیچگاه از گناه کسی نپرس. ابداً سؤال نکن.
از منظر باطنی هر چه را سؤال کنی آن را به خود گرفته‌ای! سؤال درخواست کردن است! درخواست گناه نکن که تو نیز به نوعی صاحب آن گناه می‌ شوی و روحت را آلوده می‌ سازی.دریاب نکته را!
حتی اگر کسی خودش خواست چیزی بگوید؛تو با زیرکی مگذار. بحث را عوض کن. و بدان که برای اعتراف و اِنابه، خداوند بخشنده و مهربان کافیست و به هیچکس دیگر نیاز نیست.