وقتی که عشق ر وی تو، در سیــنه منزل می کند

وقتی که عشق ر وی تو، در سیــنه منزل می کند
تدبــــیر عقل خــام را ،یکــباره باطل می کند

از عقل کی آید صدا، عشق ار کند در سیــــنه جا
گًًًَِل را به یُــمن عشق خود آن ماهروگُل میکند

تحصیل گوهر می شود ،در ساحل دریای عشق
غواص بحر عاشــــــــقی ،کی میل ساحل میکند

در وادی حـیرت منه ،بی خضر ره هرگز قدم
کاری خلاف قاعـــــده ،کی مرد عاقل می کند

قطره به دریا مـیرسد ، با رود اگر راهی شود
عاشق عبور از عشــق را ،باپیر کامل می کند

دل کی کــــند اسلام، را از کفر موی تو دریغ
تـــشریح این تسلـــیم را،ذات السّـلاسل می کند

پرده بگردان از فراق ،مطرب که می دانی همی
اندوه هـــجران نوش را ، زهر هـلاهل می کند

چون روز اوّل بی گمان، من عاقــبت آب و گلم
بر نفــــــخه ی قدسـی، مرا آن یار قابل میکند

در سـینه عاشق جز او، هرگز نمی یابی مجو!
آییــنگی آخر مرا ، بر دوســــت واصل می کند

کرج- محمد علی جعفریان (عاشق)-13/5/1383
#یا_مهدی_ادرکنی