سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم

سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم
در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش
چون آیینه خوکرده به حیرانی خویشم
لب باز نکردم ب ه خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خویشم
یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم
از شوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمنده ی جانان زگران جانی خویشم
بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر
افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم
هرچند امین بسته ی دنیا نیم اما
دلبسته ی یاران خراسانی خویشم

" شعر از رهبر عزیزمون "