بچه که بودم

بچه که بودم
خیال می کردم همه چیز مال من است،
دنیا را آفریده اند
که من سرم گرم باشد،

آسمان،
زمین،
پدر،
مادر،
درخت ها،
اسب ها،
کالسکه ها
و حتی آن گنجشک ها
برای سرگرمی من به وجود آمده اند.

بعدها یکی یکی همه چیز را ازم گرفتند. مایعی در رگ هام جاری بود
که می گفت این مال شما نیست،
راحت باشید.
پسری که عاشق کبوترها و خرگوش ها بود،
خودش را به درختی دار زد.
چرا؟

مادر گفت بماند برای بعد.
کاش تولد من هم می ماند برای بعد،
به کجای دنیا برمی خورد؟
دیدگاه ها (۱)

بعضی رفتن‌ها شبیه رفتن نیست؛ شبیه خاموش‌شدن چراغی‌ست که نورش...

جنگل نفرین شده پارت ۲۴(فکر کنم)

می‌گویند «او رفته است»؛ کلمه‌ها را طوری ادا می‌کنند که انگار...

𝓕𝓪𝓵𝓵𝓲𝓷𝓰 𝓵𝓸𝓿𝓮 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷 𝓪𝓷𝓭 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷②④_بخش اول_ من از تو شروع میشومو...

پارت ۱

تاکسی اصفهان تاکسی وحدتتریبونی برای روشنگری و مطالبه‌گری مرد...

مژده‌ای در راه است...وقتی رهبر معظم انقلاب از «قدرت اول دنیا...

الهه ای که از سر زئوس زاده شد.

رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد

#در_آغوش_شیطان𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 𝓞𝓷𝓮 : ¹𝓟𝓪𝓻𝓽 : ¹صدای جیغ‌ها توی گوشش می...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط