برده عمارت جئون

پارت ⁶⁵
-نه...جونگکوک...باور کن...

حتی نمیتونستم توضیح بدم،جونگکوک که عصبی بود به موهای بلندم چنگ زد


و تنم رو مثل یه عروسک پارچه ای به دیوار پشت سرم کوبید:


-وقتی میبینمت راست راست میچرخی و بچه من زیر خاکه آتیش میگیرم ات...


میخواستم دیلان و ازت بگیرم


اما این دردی نیست که تو رو مثل جونگکوک زمین گیر کنه و از پا بندازه

نگاهم توی چشمای مرد روبروم چرخید،مردی که مرده بود اما هنوز نفس میکشید.


هیچ دفاعی از خودم نداشتم.
چی میتونستم بگم تا داغش رو کم کنم.


بعد از بوگوم روزگارش سیاه شده بود.

لب های لرزونم رو بهم فشار دادم و در حالیکه قلبم براش خون گریه میکرد گفتم:


-منو...تحویل پلیس بده
بذار حکم اعدام بدن و خودت پایه زیر پام و بزن و جون دادنم و ببین تا جیگرت خنک بشه

جونگکوک زهرخندی زد،یه خنده تلخ که طعم دهنش رو به گسی خون میکرد:


-مردن برات کمه
زنده نگهت میدارم و روزگارت و روزگار سگ میکنم دختر ستار باغبون


دعا کن دیگه بارون نیاد ات...
هر بار که بارون بیاد و منو یاد جگیر گوشه ام بندازه جیگرت و میسوزونم


جونگکوک رفته بود و من موندم و دیلانی که هنوز به خاطر زایمان تنش از عرق خیس بود و گاهی هم نفس نفس میزد.

ولی یهو صدای عجیبی توجهم رو جلب کرد.


با کنجکاوی جلو رفتم و یه کره اسب کوچولو رو دیدم که زیر سینه ی دیلان شیر میخورد.


کوچولو بود،خیلی کوچولو.
هم رنگ مادرش،سیاه.

هنوز پاهاش میلرزید و نمیتونست درست وایسه،ولی نور امید رو توی وجودم زنده می‌کرد.


کنارش نشستم و روی بدنش دست کشیدم:


-سلام کوچولو...
خوش اومدی به زندگی مون

کره اسب دست از شیر خوردن برداشت و جلو اومد.


وقتی مثل مادرش صورتش رو به صورتم مالید و از خودش صدا در آورد محکم بغلش کردم و بوسیدمش.


تمام صورتش غرق بوسه هام شده بود.

ازش که جدا شدم گفتم:


-اسمت و میذارم داکوتا

وقتی خوب بهشون رسیدگی کردم و دیلان و داکوتا یه گوشه خوابیدن منم کش و قوسی به بدنم دادم و از اسطبل بیرون زدم.


اونقدر خسته بودم که دلم می‌خواست چند روز بخوابم اما وارد حیاط که شدم صدای بلوچ توجهم رو جلب کرد:


-خوش اومدی پدربزرگ
چه بی خبر؟