تو به من خندیدی و نمیدانستی،من به چه دلهره

تو به من خندیدی و نمیدانستی،من به چه دلهره
از باغچه ی همسایه،سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید،سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سال ها هست که در گوش من آرام،آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم،و من اندیشه کنان
غرق این پندارم،که چرا
خانه ی کوچک ما،سیب نداشت...



"حمید مصدق"