چه گویمت؟

چه گویمت؟
که تو خود با خبر ز حال منی
چو جان، ‌نهان شده در
جسم پر ملال منی
چنین که می‌گذری تلخ بر من،
از سر قهر
گمان برم که غم‌انگیز
ماه و سال منی
خموش و گوشه نشینم،
مگر نگاه توام
لطیف و دور گریزی، مگر خیال منی