بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوته دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت...

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل وسنگ همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی  از این عشق حذر کن...

لحظه ای چند بر این آب نظر کن...

آب آئینه عمر گذران است....

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است...

باشد فردا که دلت با دیگران است.....

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم نتوانم...

روزاول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی  من نرمیدم ...نگسستم

باز گفتم  تو صیادیو من آهوی دشتم

تا به دام تو  درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم...نتوانم.....

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشینیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

رفت در ظلمت شب آن شبو شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.....